روش صحیح دستور دادن به کودک
يكي از موضوعات مهم، روش دستور دادن به كودك است به طوري كه كودك آن را به خوبي درك كرده و اجرا كند. دستورهايي كه معمولاً موثر واقع نميشوند داراي يكي از خصوصيات زير هستند:
- دستورهاي زنجيره اي: دستورهايي هستند كه پشت سرهم به كودك داده مي شود و وی توانايي به خاطر سپردن تمام آنها را ندارد. بنابراين برخي از آنها را فراموش كرده و انجام نميدهد. مانند لباست را بپوش، دندانهايت را مسواك بزن، موهايت را شانه كن، بعد بيا صبحانه بخور.
بهتر است دستورها را به بخشهاي كوچكتر تقسيم كرده و هر كدام را به تنهايي از كودك درخواست كرد.
- دستورهاي مبهم: دستورهايي هستند كه براي كودك واضح و روشن نيستند و به خوبي نمي توانند منظور گوينده را منتقل كنند.
به عنوان مثال هنگامي كه ما انتظار داريم، بچه ها بدون درگيري و خشونت باهم بازي كنند و دعوا نكنند ولي فقط به آنها بگوييم: «بچه هاي خوبي باشيد».
در اين حالت كودك ممكن است نداند از او چه خواسته شده است و بايد چه كار كند كه از نظر والدين بچه خوبي باشد؟ اين دستورها مبهم ميباشند،
بنابراين بهتر است به صورت مشخص و اختصاصي به آنها بگوييم: «با اسباب بازي هايتان باهم و به آرامي بازي كنيد».
- دستورهاي پرسشي: در اين گونه دستورها از كودك سوال ميشود كه آيا دوست دارد كه اين كار را انجام دهد؟
مثلا «آيا دوست داري كه اطاقت را تميز كني؟ كه ممكن است يك كودك لجباز به راحتي بگويد:
«نه دوست ندارم». در اينگونه دستورها ما به کودک حق انتخاب مي دهيم. پس دور از انتظار نيست كه او آن را انجام
ندهد.
