القای ترس در کودکان
هرگز ترس را به کودک، القا نکنید!!
گاهی نوع حرف زدن ما، ناخودآگاه، سبب القای ترس به فرزندمان می‌شود.
مثل:
چراغ را روشن کن، نترسی!!
نترس؛ من اینجام!
دکتر ( آمپول) که ترس نداره!
گربه که نمی خوردت!!
زود بریم خونه، شب شده، تاریکه! (به کودک القای تاریکی از شب و ترس از تاریکی می‌شود.)
گاهی بزرگسالان برای کنترل کودک، او را می‌ترسانند.
مثل:
اگر بری بیرون دزده می‌بردت!
اگر فلان کار را بکنی، آقا سیبیلو دعوات می‌کنه!!
اگر بری روی آن سرسره، می‌افتی؛ سرت خون می‌افته!!
اگر فلان کار را بکنی، دکتر آمپولت می زنه!!
من دارم میرم دندانپزشکی، اگه بیای تو رو هم آمپول می زنه. (موقع بیماری، کودک احساس می کند که در حال تنبیه است.)
به کودک برچسب «ترسو» نزنید. زیرا سبب القای ترس و پذیرش او می‌شود.
والدین بهترین الگوی فرزند هستند، و کودک به والدین شجاع احتیاج دارد؛ نه ترسو.
یادمان باشد، کودکان زیر شش سال هر حرفی را باور می‌کنند، پس اجازه ندهید، هر کسی هر حرفی به او بزند.
زیرا برای برطرف کردن این ترسها، باید زمان و انرژی زیادی صرف کنید.
پس بهترین راه عدم استفاده از آنهاست.
