** تقدیم به مسافرین اربعیــــــــــن **
میروے سوے بهشــــــــــت کربلایش، خــــــــــیر پیش!
حافظ تو سایه لطف خــــــــــدایش، خــــــــــیر پیش!
زانوے لرزان و بهت تشــــــــــنگے را مےچشے
کاش بودے کربلاے او، به جایش خیــــــــــر پیش!
راه- با پاے پیاده- خوانده تا پَر واکنے
بشکنے در خود... بمانے در هوایش، خــــــــــیر پیش!
یا پدر... یا مادرت، غمگین، دعــــــــــایت کرده است...
شــــــــــد اجابت، خواهش گرم صدایش، خــــــــــیر پیش!
نوحه خواندے...گریه کردے... این مُحــــــــــرَّم هم گذشــــــــــــــــــــت...
شاید این«رفتن»، شده مزد عزایـــت، خـــــــــیر پیش!
در مسیرت موکب بسیار و آب و احترام
کاروانش تشــــــــــنه بودند و ندایش:«خــــــــــیر پیش!»
نه سرے بر نیزه مےبینے
نه خاکے بستر است...
یاد کن از شام و از رنج و بلایش... خــــــــــیر پیش!
حضرت زهرا(س) دعـــا کرده براے زائرش...
میشوے هر لحظه، مشمول دعایش، خــــــــــیر پیش!
میروے... جاماندگان راه را هم یاد کن...!
گوشة جانانهے صحن و سرایش، خــــــــــیر پیش!
اربعینیهاالتماسدعــــــــــا
خیرپیش.