نامه چه بود- از قرائن قطعیه آشکار است که در مورد خلافت بود- کاری نداریم، چون فعلا در مقام اثبات این هستیم که مدعیان خلافت غمخوار اسلام نبودند و جز ریاست، هوایی دیگر به سر نداشتند، و به فرمایش مولا:
«کأنهم لم یسمعوا الله سبحانه یقول: «تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علوا فی الارض و لا فسادا و العاقبة للمتقین» بلی! و الله لقد سمعوها و وعوها، و لکنهم حلیت الدنیا فی أعینهم وراقهم زبرجها [130] ؛
گویی آنان مثل اینکه قول خدای سبحان را نشنیدند که میگوید که: جهان آخرت را برای کسانی که ارادهی علو و ریاست در روی زمین و فساد را ندارند قرار دادیم، و عاقبت از آن متقین است. آری، سوگند به خدا! خوب شنیدند و خوب فهمیدند، ولی دنیا در چشمشان شیرین و در مقابل زینت دنیا دل باختند!»
«الا فی الفتنة سقطوا» ترک جهاد در رکاب رسول خدا صلی الله علیه و آله فتنه است، و لازمهی آن غلبهی جهل بر نادانی و کفر بر ایمان و شرک بر توحید است. در این مورد هم پس زدن خلیفة الله، حامل امانت کبرای الهی، خود فتنه بود که به عنوان جلوگیری از فتنه اتفاق افتاد. چنانچه در زیارت جامعهی غیرمعروفه آمده است:
«یدعونه الی بیعتهم التی عم شؤمها الاسلام، و زرعت فی
[ صفحه 168]
قلوب اهلها الاثام وعقت سلمانها، و طردت مقدادها، و نفت جندبها، و فتقت بطن عمارها و حرفت القرآن و بدلت الاحکام و غیرت المقام، و اباحت الخمس للطلقاء و سلطت اولاد اللعنا علی الفروج و الدماء، و خلطت الحلال بالحرام، و استخفت بالایمان و الاسلام و هدمت الکعبة و اغارت علی دار الهجرة یوم الحرة، و ابرزت بنات المهاجرین و الانصار للنکال و السوئة، و البستهن ثوب العار و الفضیحة [131] ؛
او را (مولای متقیان- صلوات الله علیه-) به بیعتشان دعوت میکردند، بیعتی که نحوست و شومی آن تمام اسلام را فراگرفت و در قلب همهی مسلمانان تخم گناه را کاشت، بیعتی که به سلمان عاق شد [132] ،
[ صفحه 169]
و مقداد از جامعهی دولت اسلامی طرد [133] شد، و جندب
[ صفحه 170]
(ابوذر [134] ) تبعید شد، و شکم عمار [135] شکافته شد، و عملا قرآن تحریف شد، و احکام و مقام عوض شد، و خمس بر آزادشدگان پیامبر مباح شد، و اولاد لعنتشدگان را بر ناموسها و خونها مسلط
[ صفحه 171]
کرد، و حلال و حرام را مخلوط نمود، و اسلام و ایمان را سبک شمرد، و حقیقت کعبه را ویران نمود، و به دار هجرت (مدینه) غارتگرانه در روز «حرة» حمله برد، و دختران انصار و مهاجران را برای شکنجه و بیداد بس حاد به بیرون ریخت و بر آنان لباس عار و رسوایی پوشانید.»
در این فراز از زیارت به تحریف قرآن اشاره میفرماید، به عنوان یکی از هزار و مشتی از خروار «اولو الامر» که عبارت از معصومین- صلوات الله علیهم- میباشد، تطبیق به معاویه و یزید پسر او و ولید بن یزید بن عبدالملک، این دزدان و غاصبان خلافت شد، تا جایی که حجاج بن یوسف در زمان عبدالملک بن مروان به خلیفه گفت: خلیفة الله! و گفت: خلافت مقامی والاتر از نبوت است و آسمان و زمین با خلیفه استوار است، و خلیفه در نزد خدا بالاتر از ملائکهی مقربین است. سؤال میشد چگونه خلافت بالاتر از نبوت است؟ در جواب میگفت: آیا جانشین شخص مهمتر است، یا کسی که پیام او را میبرد؟
خالد بن عبدالله قسری (فرماندار مکه) از طرف هشام بن عبدالملک گفت: هشام- و العیاذ بالله- بهتر از پیامبر است [136] . تا آن جا که «اولو الامر» به ولید بن یزید بن عبدالملک، معروف به سکیر بنیمروان منطبق شد. شبی قرآن را باز کرد، در اول صفحه دید این
[ صفحه 172]
آیه است: «و استفتحوا و خاب کل جبار عنید من ورائه جهنم و یسقی من ماء صدید». فرمان داد قرآن را آویختند و تیر و کمان را گرفت و قرآن را تیرباران نمود و گفت:
اتوعدنی بجبار عنید
فها أنا ذاک جبار عنید
اذا لاقیت ربک یوم حشر
فقل لله: مزقنی الولید
آیا مرا تهدید میکنی که ستمگر معاندی هستم؟ آری من همان هستم، اگر پروردگارت را در قیامت دیدی بگو: مرا ولید پاره کرد! [137] .
سرآغاز استخفاف اسلام
اساس استخفاف اسلام و ایمان در زمان خلفای ثلاثه؛ یعنی، بنیانگذاران سلطنت بنیامیه آغاز شد، گرچه در این باره در کتابهای کلامی شیعه مفصل بحث شده، ولی ما به جهت اختصار به تاریخ تمدن اسلامی جرجی زیدان بسنده میکنیم: «طلب الامویون الخلافة لانفسهم و هم یعلمون ان اهل البیت احق بها منهم [138] ؛ آنگاه که بنیامیه خلافت را برای خود دست و پا میکردند، خود خوب میدانستند که اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله سزاوارتر از خودشان به آن منصب میباشند و دلیل اهل بیت بر اساس صحیح استوار میباشد. فقیهان و متقین در فرصتهای مناسب به فضیلت اهل بیت توجه داده و خلفای اموی را به
[ صفحه 173]
جهت انجام منکرات و مخالفتهای شرعی نصیحت میکردند، و از ظلمها و تجاوزها که در راه رسیدن به خلافت به حریم فضیلت و انسانیت انجام میدادند پرهیز میدادند و در دعوت به تقوای الهی قصور نورزیدند.... تا نوبت خلافت به عبدالملک بن مروان رسید. وی بنای کارش را بر فشار و سختگیری نهاد و در سال 75 ه. ق پس از کشتن عبدالله بن زبیر به مکه رفت و از آن جا به مدینه- که مرکز دوستان و یاران اهل بیت بود- رفت و در آن جا خطابهای ایراد کرد و در آن خطابه چنین گفت: اما بعد. من خلیفهی مستضعف، یعنی، عثمان و خلیفهی مدارا کننده، یعنی، معاویه و خلیفهی بی عقل و سفیه، یعنی، یزید بن معاویه نیستم. هشیار باشید! من این امت را جز با شمشیر معالجه نخواهم کرد تا همگی مطیع و رام گردید.... سوگند به خدا! پس از این اگر کسی مرا به تقوای الهی تذکر دهد، گردن او را خواهم زد.
سپس جرجی زیدان میگوید: هم او نخستین کسی است که بنای نهی از منکر را در اسلام شکست و بنای نهی از معروف را گذاشت.».
یکی از مواردی که موجب خفت اسلام شد، همان است که در این زیارت شریفه به آن اشاره میفرماید: «و هدمت الکعبه» بیعتی که کعبه را ویران ساخت. باز در تاریخ تمدن اسلامی آمده: «وقتی به وی (عبدالملک) بشارت خلافت داده شد، قرآن میخواند، قرآن را بست و گفت: این آخرین دیدار من با تو است! او بسیار تظاهر به دینداری
[ صفحه 174]
میکرد و وقتی که به خلافت رسید، دنیاداری بر او غلبه کرد و دین را فراموش کرد.
از چنین آدمی تعجب نیست که به فرماندارش، حجاج بن یوسف، دستور دهد که کعبه را با منجنیق ویران سازد، و عبدالله بن زبیر که پناهنده به حرم الهی بود کشته و سرش را از تن در مسجدالحرام جدا نماید. همان کعبهای که جنگ در آن حریم جایز نبوده، ولی او حلال شمرده و لشگریانش تا سه روز در وسط مسجدالحرام مسلمانان را میکشتند، و سرانجام خانهی کعبه را با خاک یکسان نموده و در میان سنگهای کعبه آتش برافروختند، و تا آن تاریخ چنین فاجعه و هتک حرمتی در اسلام اتفاق نیفتاده بود.» [139] .
«و اغارت علی دار الهجرة یوم الحرة» در روز «حره» به دارالهجرة هجوم برده شد و خلاصهی آن فاجعهی تاریخ این است که مسعودی در مروج الذهب مینویسد:
«وقتی که ستمگری یزید و کارگزاران وی فراگیر شد، و کفر وی در نتیجهی کشتن فرزند پیامبر صلی الله علیه و آله و شرابخواری، و فرعونیت وی ظاهر شد، بلکه فرعون در رفتار با رعیت خود از یزید عادلتر بود، مردم استاندار وی (عثمان بن محمد بن ابیسفیان) و مروان بن حکم و سایر بنیامیه را از مدینه خارج کردند....