0

جلد دوم خطبه حضرت زهرا(س)(منبع سوال27 و28)

 
ravabet_rasekhoon
ravabet_rasekhoon
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1392 
تعداد پست ها : 8847
محل سکونت : اصفهان

جلد دوم خطبه حضرت زهرا(س)(منبع سوال27 و28)

سقوط در فتنه

اشاره

متن: ابتدارا خوف الفتنة! الا فی الفتنة سقطوا و ان جهنم لمحیطة بالکافرین.
شرح: حضرت زهرا علیهاالسلام در این قطعه، هماهنگ با آیه شریفه (توبه (9) آیه 49) به یکی از مصادیق، به عذر اجتناب از فتنه و در عین حال سقوط در فتنه اشاره فرموده، که کار آنان نیز به عذر اجتناب از فتنه بود، اما در عین حال وقوع در فتنه‌ی عظیم. یکی از منافقان در عذر تخلف از شرکت در جنگ تبوک به رسول اکرم صلی الله علیه و آله گفت:
«و منهم من یقول ائذن لی و لا تفتنی الا فی الفتنة سقطوا، و ان جهنم لمحیطة بالکافرین [123] ؛
برخی از آنان می‌گویند به من اجازه عدم شرکت را بده، و مرا به فتنه نیانداز آگاه باش در عین اجتناب از فتنه در فتنه فرورفتند و جهنم به کافران احاطه دارد.»
عذر عدم شرکت منافقان به این منطق بود که یکی از آنان چنین بیان می‌کند: چون من شیفته‌ی زنان هستم، می‌ترسم دلباخته‌ی زیبارویان

[ صفحه 162]

رومیان (بنی‌الاصفر) بشوم. خدا در جواب این عذر وقاحت‌آمیز فرمود: هشیار باش! با این ترک جهاد، خود در فتنه افتادند، زیرا با این عذر دروغ و بهانه‌جویی در صدد فرار از جنگ می‌باشند، وگرنه کسی که عازم به جهاد در راه خدا می‌باشد، شیفته‌ی محبوب واقعی خود می‌باشد:

به حقش که تا حق جمالم نمود
دگر هر چه دیدم خیالم نمود

چنین فردی برتر از جمال ازلی محبوبی ندارد، لذا با کمال اخلاص جانش را نثار می‌کند. و چنین دلباخته و متیمی (اقتباس از دعای کمیل: «و اجعل قلبی بحبک متیما؛ و قلب مرا به حب خود اسیر و شیدا قرار ده!») با زیبارویان چه کار. پس آن کسی که عذر می‌آورد که از فتنه‌ی زیبارویان در هر اسم، دروغ می‌گوید، شوق جنگ ندارد و ذوق لقاء الله در سرش نیست، و چنین فرد متخلفی کافر است و جهنم به کافران احاطه دارد.
شریکة القرآن می‌فرماید: این ابتدار و شتاب به ربودن خلافت، شتاب خاصی بود، چون فرمود: «ابتدارا» ای ابتدرهم ابتدارا؛ یعنی، شتاب کردید، ولی شتاب مخصوصی!
ابن ابی‌الحدید در بیان این شتاب چنین می‌گوید: «عمر در پیشاپیش او (ابوبکر) می‌دوید و آن قدر نعره زده بود که دهانش کف کرده و اطرافیانش که پیراهنهای صنعا (پایتخت یمن) در تن داشتند او را احاطه کرده بودند، در بین راه هر کس را می‌دیدند بشدت او را می‌زدند و به پیش می‌کشیدند و از او با مالیدن دستش به دست ابوبکر

[ صفحه 163]

(چه بخواهد و چه نخواهد) بیعت می‌گرفتند!» [124] .
همچنین ابن ابی‌الحدید در مقام اعتذار از خوف فتنه، از قول عمر چنین نقل می‌کند: «ابن‌عباس از عمر نقل می‌کند که در منبر گفت: فلما خفت الاختلاف قلت لأبی بکر: ابسط یدک ابایعک...؛ همان وقت که از اختلاف ترسیدم، به ابوبکر گفتم: دستت را بگشا تا تو را بیعت کنم. او هم دستش را گشود و من با او بیعت کردم... چون ترسیدم اگر بیعت نگرفته محل را ترک کنم و بیعت به دیگری اتفاق بیفتد، در چنین حالی یا باید با آن شخص بیعت می‌کردیم و یا خودداری می‌نمودیم و در هر دو صورت مستلزم محذوراتی بود؛ زیرا اگر بیعت می‌کردیم بیعت، به کسی بود که در باطن به بیعت او تن نداده‌ایم، و اگر خودداری می‌شد، بیم خونریزی و جنگ می‌رفت.» [125] .
متن: الا فی الفتنة سقطوا و ان جهنم لمحیطة بالکافرین.
شرح: آگاه باشید که خود با عذر واهی (ترس از فتنه) در فتنه افتادید و مسلما جهنم به کافران احاطه دارد.
آری به هیچ وجه این شتابزدگی از جهت غمخوارگی به اسلام نبود، بلکه هوای ریاست و خلافت آنها را به شتابزدگی واداشته بود، مبادا دیگران به حق و یا به ناحق آن را به دست آورند. اینک با

[ صفحه 164]

ارائه‌ی دو دلیل می‌بینم که آنان بجز ربودن خلافت، هوایی در سر نداشتند:
1. اگر آنان در واقع غمخوار اسلام و مسلمانان بودند، می‌بایست آن را که خود در باطن اعتقاد به لیاقت و کفایتش داشتند مقدم می‌داشتند، و این نکته از فرمایش مولی المتقین در خطبه‌ی شقشقیه استفاده می‌شود که می‌فرماید: «لقد تقمصها ابن ابی‌قحافة و هو یعلم ان محلی منها محل القطب من الرحی [126] ؛ پیراهن خلافت را فرزند ابی‌قحافه به تن خویش کرد، در حالی که به طور تحقیق او می‌دانست که محل من در خلافت به منزله‌ی محور و قطب در آسیاب است»؛ یعنی چگونه محور آسیاب رکن در چرخیدن سنگ با نظام خود می‌باشد، همان گونه محل مولا در خلافت، مانند همان محور است.
عمر بن الخطاب مکرر می‌گفت: «لولا علی لهلک عمر [127] » و یا می‌گفت: «لابقیت لمعضلة لیس لها ابوالحسن [128] » خدای متعال مرا در هیچ مشکلی بدون ابوالحسن قرار ندهد. علاوه از نصوص متواتر غدیر و غیره که هر دو حاضر و ناظر بودند، و در تبریک به منصب خلافت مولا در غدیر مشارکت داشتند، و اگر دلشان به حال.

[ صفحه 165]

اسلام می‌سوخت، لازم بود بر فرض اینکه اگر بدون توطئه هم مردم مدینه یکجا و یکدل با آنان بیعت می‌کردند و ابدا هم نصی از رسول اکرم صلی الله علیه و آله راجع به خلافت مولا نبود، آنها به جهت غمخوارگی به اسلام، مولا را مقدم می‌داشتند، و همه با کمال خلوص نیت به آن بزرگوار بیعت می‌نمودند؛ و چنانچه در ظاهر که ابوعبیده و عمر به ابوبکر گفتند که: با بودن تو نوبت به ما نمی‌رسد! همگی این جمله را به مولا می‌گفتند. و چه خوب به مقام مولا معرفت و شناخت داشتند و علی‌رغم این شناخت چه ستمهایی که مرتکب نشدند!
انسانی که واجد مقام خلوص باشد همواره واقع را آن طور که هست می‌بیند. نمونه‌ای از غمخواری و فداکاری برای مصلحت جامعه و کشور، رفتار وزیر خارجه‌ی ژاپن، آن طور که نقل شده می‌باشد. می‌گویند: وزیر مربوطه وقتی مشاهده کرد معاون وی در دفاع و حفظ منافع کشورش ماهرتر و هشیارتر می‌باشد و آن بهتر می‌تواند به کشورش خدمتگزاری نماید، به آسانی از منصب خطیر خود استعفا می‌دهد تا معاونش بهتر بتواند از منافع کشورش دفاع نماید. آری منطق غمخواری این است که انسان مصلحت شخصی خود را فدای مصلحت جمعی نماید.
2. اگر آنان براستی مصلحت اسلام را خواستار بودند و هوایی دیگر به سر نداشتند، چرا از تصمیم آخرین لحظه‌های رسول اکرم صلی الله علیه و آله جلوگیری و ممانعت نمودند!؟ ابن ابی‌الحدید جریان را این طور

[ صفحه 166]

شرح می‌دهد:
«در هر دو صحیح بخاری و مسلم از ابن‌عباس نقل می‌کند که چنین گفت: وقتی که رسول خدا صلی الله علیه و آله در حال احتضار بود، تنی چند از صحابه، از جمله عمر بن الخطاب حاضر بود. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: بیارید برای شما نامه‌ای بنویسم که هرگز پس از آن دچار گمراهی نشوید. آنگاه عمر گفت: مرض او را فراگرفته (و العیاذ بالله حرف بی حساب می‌زند) در نزد شما قرآن هست، کتاب خدا کافی است (احتیاجی به نوشته‌ی دیگر نیست. گوئیا رسول اکرم صلی الله علیه و آله این را نمی‌دانست که کتاب خدا کافی است!) حاضران جلسه در اثر این گفته به مجادله پرداختند و دچار اختلاف شدند. بعضی از آنان می‌گفتند: نامه را حاضر سازید تا رسول خدا صلی الله علیه و آله آنچه مایه‌ی اختلاف است براندازد، و برخی دیگر می‌گفتند: حق همان است که عمر گفت! تا آنکه اختلاف میان حاضران بالا گرفت و بگومگوها زیاد شد. حضرت فرمود: برخیزید! و آنان برخواستند.
بعد از این ماجرا ابن‌عباس مکرر می‌گفت: بزرگترین مصیبت از آنجا آغاز شد که مانع نوشتن نامه شدند و نگذاشتند نامه‌ای را که موجب از بین رفتن اختلاف بود بنویسد [129] ». کسی که براستی غمخوار اسلام باشد، باید از فتنه بترسد و می‌بایست فرصت مزبور را غنیمت شمرده، با دل و جان نامه را آماده می‌ساخت. حال مدلول

[ صفحه 167]

 
       
شنبه 26 تیر 1395  10:56 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh mehdi0014 emamedavazdah ghiyase65 SABOORI khodaeem1 fsmuosavi omiddeymi1368 navidafshar ghasemn shirdel2
ravabet_rasekhoon
ravabet_rasekhoon
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1392 
تعداد پست ها : 8847
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:جلد دوم خطبه حضرت زهرا(س)(منبع سوال27 )

نامه چه بود- از قرائن قطعیه آشکار است که در مورد خلافت بود- کاری نداریم، چون فعلا در مقام اثبات این هستیم که مدعیان خلافت غمخوار اسلام نبودند و جز ریاست، هوایی دیگر به سر نداشتند، و به فرمایش مولا:
«
کأنهم لم یسمعوا الله سبحانه یقول: «تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علوا فی الارض و لا فسادا و العاقبة للمتقین» بلی! و الله لقد سمعوها و وعوها، و لکنهم حلیت الدنیا فی أعینهم وراقهم زبرجها [130] ؛
گویی آنان مثل اینکه قول خدای سبحان را نشنیدند که می‌گوید که: جهان آخرت را برای کسانی که اراده‌ی علو و ریاست در روی زمین و فساد را ندارند قرار دادیم، و عاقبت از آن متقین است. آری، سوگند به خدا! خوب شنیدند و خوب فهمیدند، ولی دنیا در چشمشان شیرین و در مقابل زینت دنیا دل باختند!»
«
الا فی الفتنة سقطوا» ترک جهاد در رکاب رسول خدا صلی الله علیه و آله فتنه است، و لازمه‌ی آن غلبه‌ی جهل بر نادانی و کفر بر ایمان و شرک بر توحید است. در این مورد هم پس زدن خلیفة الله، حامل امانت کبرای الهی، خود فتنه بود که به عنوان جلوگیری از فتنه اتفاق افتاد. چنانچه در زیارت جامعه‌ی غیرمعروفه آمده است:
«
یدعونه الی بیعتهم التی عم شؤمها الاسلام، و زرعت فی

[ صفحه 168]

قلوب اهلها الاثام وعقت سلمانها، و طردت مقدادها، و نفت جندبها، و فتقت بطن عمارها و حرفت القرآن و بدلت الاحکام و غیرت المقام، و اباحت الخمس للطلقاء و سلطت اولاد اللعنا علی الفروج و الدماء، و خلطت الحلال بالحرام، و استخفت بالایمان و الاسلام و هدمت الکعبة و اغارت علی دار الهجرة یوم الحرة، و ابرزت بنات المهاجرین و الانصار للنکال و السوئة، و البستهن ثوب العار و الفضیحة [131] ؛
او را (مولای متقیان- صلوات الله علیه-) به بیعتشان دعوت می‌کردند، بیعتی که نحوست و شومی آن تمام اسلام را فراگرفت و در قلب همه‌ی مسلمانان تخم گناه را کاشت، بیعتی که به سلمان عاق شد [132] ،

[ صفحه 169]

و مقداد از جامعه‌ی دولت اسلامی طرد [133] شد، و جندب

[ صفحه 170]

(
ابوذر [134] ) تبعید شد، و شکم عمار [135] شکافته شد، و عملا قرآن تحریف شد، و احکام و مقام عوض شد، و خمس بر آزادشدگان پیامبر مباح شد، و اولاد لعنت‌شدگان را بر ناموسها و خونها مسلط

[ صفحه 171]

کرد، و حلال و حرام را مخلوط نمود، و اسلام و ایمان را سبک شمرد، و حقیقت کعبه را ویران نمود، و به دار هجرت (مدینه) غارتگرانه در روز «حرة» حمله برد، و دختران انصار و مهاجران را برای شکنجه و بیداد بس حاد به بیرون ریخت و بر آنان لباس عار و رسوایی پوشانید.»
در این فراز از زیارت به تحریف قرآن اشاره می‌فرماید، به عنوان یکی از هزار و مشتی از خروار «اولو الامر» که عبارت از معصومین- صلوات الله علیهم- می‌باشد، تطبیق به معاویه و یزید پسر او و ولید بن یزید بن عبدالملک، این دزدان و غاصبان خلافت شد، تا جایی که حجاج بن یوسف در زمان عبدالملک بن مروان به خلیفه گفت: خلیفة الله! و گفت: خلافت مقامی والاتر از نبوت است و آسمان و زمین با خلیفه استوار است، و خلیفه در نزد خدا بالاتر از ملائکه‌ی مقربین است. سؤال می‌شد چگونه خلافت بالاتر از نبوت است؟ در جواب می‌گفت: آیا جانشین شخص مهمتر است، یا کسی که پیام او را می‌برد؟
خالد بن عبدالله قسری (فرماندار مکه) از طرف هشام بن عبدالملک گفت: هشام- و العیاذ بالله- بهتر از پیامبر است [136] . تا آن جا که «اولو الامر» به ولید بن یزید بن عبدالملک، معروف به سکیر بنی‌مروان منطبق شد. شبی قرآن را باز کرد، در اول صفحه دید این

[ صفحه 172]

آیه است: «و استفتحوا و خاب کل جبار عنید من ورائه جهنم و یسقی من ماء صدید». فرمان داد قرآن را آویختند و تیر و کمان را گرفت و قرآن را تیرباران نمود و گفت:

اتوعدنی بجبار عنید
فها أنا ذاک جبار عنید

اذا لاقیت ربک یوم حشر
فقل لله: مزقنی الولید

آیا مرا تهدید می‌کنی که ستمگر معاندی هستم؟ آری من همان هستم، اگر پروردگارت را در قیامت دیدی بگو: مرا ولید پاره کرد! [137] .

سرآغاز استخفاف اسلام

اساس استخفاف اسلام و ایمان در زمان خلفای ثلاثه؛ یعنی، بنیانگذاران سلطنت بنی‌امیه آغاز شد، گرچه در این باره در کتابهای کلامی شیعه مفصل بحث شده، ولی ما به جهت اختصار به تاریخ تمدن اسلامی جرجی زیدان بسنده می‌کنیم: «طلب الامویون الخلافة لانفسهم و هم یعلمون ان اهل البیت احق بها منهم [138] ؛ آنگاه که بنی‌امیه خلافت را برای خود دست و پا می‌کردند، خود خوب می‌دانستند که اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله سزاوارتر از خودشان به آن منصب می‌باشند و دلیل اهل بیت بر اساس صحیح استوار می‌باشد. فقیهان و متقین در فرصتهای مناسب به فضیلت اهل بیت توجه داده و خلفای اموی را به

[ صفحه 173]

جهت انجام منکرات و مخالفتهای شرعی نصیحت می‌کردند، و از ظلمها و تجاوزها که در راه رسیدن به خلافت به حریم فضیلت و انسانیت انجام می‌دادند پرهیز می‌دادند و در دعوت به تقوای الهی قصور نورزیدند.... تا نوبت خلافت به عبدالملک بن مروان رسید. وی بنای کارش را بر فشار و سختگیری نهاد و در سال 75 ه. ق پس از کشتن عبدالله بن زبیر به مکه رفت و از آن جا به مدینه- که مرکز دوستان و یاران اهل بیت بود- رفت و در آن جا خطابه‌ای ایراد کرد و در آن خطابه چنین گفت: اما بعد. من خلیفه‌ی مستضعف، یعنی، عثمان و خلیفه‌ی مدارا کننده، یعنی، معاویه و خلیفه‌ی بی عقل و سفیه، یعنی، یزید بن معاویه نیستم. هشیار باشید! من این امت را جز با شمشیر معالجه نخواهم کرد تا همگی مطیع و رام گردید.... سوگند به خدا! پس از این اگر کسی مرا به تقوای الهی تذکر دهد، گردن او را خواهم زد.
سپس جرجی زیدان می‌گوید: هم او نخستین کسی است که بنای نهی از منکر را در اسلام شکست و بنای نهی از معروف را گذاشت.».
یکی از مواردی که موجب خفت اسلام شد، همان است که در این زیارت شریفه به آن اشاره می‌فرماید: «و هدمت الکعبه» بیعتی که کعبه را ویران ساخت. باز در تاریخ تمدن اسلامی آمده: «وقتی به وی (عبدالملک) بشارت خلافت داده شد، قرآن می‌خواند، قرآن را بست و گفت: این آخرین دیدار من با تو است! او بسیار تظاهر به دینداری

[ صفحه 174]

می‌کرد و وقتی که به خلافت رسید، دنیاداری بر او غلبه کرد و دین را فراموش کرد.
از چنین آدمی تعجب نیست که به فرماندارش، حجاج بن یوسف، دستور دهد که کعبه را با منجنیق ویران سازد، و عبدالله بن زبیر که پناهنده به حرم الهی بود کشته و سرش را از تن در مسجدالحرام جدا نماید. همان کعبه‌ای که جنگ در آن حریم جایز نبوده، ولی او حلال شمرده و لشگریانش تا سه روز در وسط مسجدالحرام مسلمانان را می‌کشتند، و سرانجام خانه‌ی کعبه را با خاک یکسان نموده و در میان سنگهای کعبه آتش برافروختند، و تا آن تاریخ چنین فاجعه و هتک حرمتی در اسلام اتفاق نیفتاده بود.» [139] .
«و اغارت علی دار الهجرة یوم الحرة» در روز «حره» به دارالهجرة هجوم برده شد و خلاصه‌ی آن فاجعه‌ی تاریخ این است که مسعودی در مروج الذهب می‌نویسد:
«وقتی که ستمگری یزید و کارگزاران وی فراگیر شد، و کفر وی در نتیجه‌ی کشتن فرزند پیامبر صلی الله علیه و آله و شرابخواری، و فرعونیت وی ظاهر شد، بلکه فرعون در رفتار با رعیت خود از یزید عادلتر بود، مردم استاندار وی (عثمان بن محمد بن ابی‌سفیان) و مروان بن حکم و سایر بنی‌امیه را از مدینه خارج کردند....

 

 
       
شنبه 26 تیر 1395  10:58 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh mehdi0014 ghiyase65
ravabet_rasekhoon
ravabet_rasekhoon
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1392 
تعداد پست ها : 8847
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:جلد دوم خطبه حضرت زهرا(س)(منبع سوال27 )


[ صفحه 175]

یزید در حرکت تلافی‌جویانه، سپاهی از شام به فرماندهی مسلم بن عقبه مری به طرف مدینه فرستاد.... وقتی سپاه به «حره» [140] رسید، مردم آن جا- که در میان آنان عبدالله بن مطیع عدوی و عبدالله بن حنظله غسیل انصاری بود- با آن سپاه به جنگ پرداختند و جنگ بزرگی درگرفت و عده‌ی زیادی از مردم در این جنگ کشته شدند، از بنی‌هاشم و قریش و انصار، و از آل ابی‌طالب، عبدالله بن جعفر بن ابی‌طالب، و جعفر بن محمد بن علی بن ابی‌طالب کشته شدند، و از سایر قریش نود و خورده‌ای و نیز از انصار به همان تعداد کشته شدند، و از سایر مردم چهار هزار نفر که شناسایی شده بود کشته شدند، و از مردم بیعت گرفتند که عبدقن [141] یزید بن معاویه هستند! و اسبان خود را در مسجد رسول صلی الله علیه و آله بستند و اسبان، مسجد را کثیف کردند، و هزار دختر از زنا حامله شدند» [142] و به همین اشاره می‌کند: و ابرزت بنات المهاجرین و الانصار....
با بیان این مطالب، روشن شد که مسؤولیت این همه گناه و گناههای بعدی تا روز قیامت بر دوش کسانی است که بنیانگذار این بیعت شوم بوده‌اند، و آن اولی و دومی است: «و لیحملن اثقالهم و اثقالا مع اثقالهم و لیسئلن یوم القیامة عما کانوا یفترون [143] ؛ و البته در روز

[ صفحه 176]

قیامت علاوه بر بارهای سنگین گناه خود، سنگینی گناه دیگران هم بر دوش داشته، و در آن روز از آنچه سست برخورد کرده‌اند سؤال خواهد شد.»
و این همان نکته‌ای است که خود صدیقه‌ی طاهره علیهاالسلام در وقتی که زنان انصار و مهاجر به عیادت آن حضرت آمده بودند فرمود: «اما لعمرو الله، لقد لقحت فتنة ریثما تنتج ثم احتلبوها طلاع القعب دما عبیطا؛ آگاه باشید! به خدا سوگند! تخم فتنه‌ای بارور شده است، به زودی ثمر می‌دهد، آنگاه نتایجش را با کاسه‌های پر از خون تازه بدوشید.

امامت یک امر ملکوتی است

متن: فهیهات منکم و کیف بکم و انی تؤفکون و کتاب الله بین اظهرکم، اموره ظاهرة و احکامه زاهرة و اعلامه باهرة، و زواجره لائحة، و اوامره واضحة و قد خلفتموه وراء ظهورکم، ارغبة عنه تریدون، ام بغیره تحکمون، بئس للظالمین بدلا، و من یبتغ غیر الاسلام دینا فلن یقبل منه و هو فی الآخرة من الخاسرین.
شرح: در این فراز هم صدیقه‌ی طاهره توبیخ و سرزنش شدید درباره‌ی غصب خلافت و امامت کبرای الهی می‌نماید، که امامت همان ادامه‌ی نبوت ختمیه است، چگونه خلافت در دسترس شما قرار می‌گیرد «فهیهات منکم و کیف بکم؟» این منصب خلافت الهی در جایگاهی بسیار رفیع و منظر اعلی و افق مبین قرار دارد، و بسیار با شما فاصله دارد، و چگونه به دروغ این مقام را بر خود می‌بندید؟ در حالی که کتاب خدا میان شماست، یعنی در آیات الهی به طور روشن آمده که

[ صفحه 177]

منصب خلافت، منصب الهی است، و شما را به آن دسترسی نیست.
آیاتی که به این موضوع به طور صریح دلالت دارد فراوان است [144] ، و ما فقط در این بخش به شرح یک آیه از سوره‌ی بقره با استفاده از کلمات سیدنا الاستاد العلامة الحکیم- رفع الله درجته- در تفسیر المیزان بسنده می‌کنیم:
«و اذ ابتلی ابراهیم ربه بکلمات فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماما قال و من ذریتی قال لاینال عهدی الظالمین [145] ؛
و وقتی که پروردگار ابراهیم، او را با کلماتی مورد آزمایش قرار داد- (مانند امتحان به آتش افتادن، مهاجرت به مکه، گذاشتن خاندان خود در صحرای بی آب و علف، گرفتاری با عمو و قوم مشرکش، تهدید به سنگسار شدن و ذبح فرزندش) به ابراهیم فرمود: من تو را برای مردم امام و رهبر قرار می‌دهم. ابراهیم گفت: از ذریه‌ی من هم امام قرار بده. خدا فرمود: عهد من هرگز به ستمکاران نمی‌رسد.»
مراد از امامت چیست؟ گفته‌اند: مراد از امامت در اینجا همان نبوت است، زیرا امام؛ یعنی، پیشوا و راهبر، و چون پیامبر چنین است، پس مراد همان نبوت است، و ابراهیم علیه‌السلام از خدا نبوت را درخواست می‌کرد.


[ صفحه 178]

 

 
       
شنبه 26 تیر 1395  11:02 PM
تشکرات از این پست
nazaninfatemeh mehdi0014 smhhms ghiyase65 khodaeem1
دسترسی سریع به انجمن ها