يا اَمانَ الخائِفينَ:
در آيات، در ادعيه، در نيايش ها، در دعاى جوشن كبير، و... از خدا به عنوان «امان الخائفين» ياد شده است.
او كه قلب هاى ترسان را ايمنى مى بخشد و اندوه غمگينان را مى زدايد.
انيس دلهاى وحشت زدگان است و رهگشا در پايانِ بن بست هاست.
اميد گنهكاران، خطاپوش خطاكاران، بخشنده معاصى و «غفارالذّنوب» است.
فرارگاه فراريان، پناهگاه بى كسان، ملجأ سرگشتگان، آرام بخش خسته دلان، يار بى پناهان، راهنماى گمراهان و پشتيبان حق پرستان است.
ترس انسان از چيست؟
از عذاب خداوند و آتش دوزخ،
از بى ياورى و بى پناهى،
از مطروديت از درگاه خدا،
از تيره روزى دنيا و بدبختى آخرت،
از گمراهى و حيرت،
ولى... خدا، «امان» است.
آن كس كه واقعاً «خائف» باشد، هراسناك باشد و بترسد، خداوند ايمنى بخش جانهاى ترسانِ بندگانى است كه جز «او» كسى را ندارند.
