یه مدته هر بار میرم حرم، یه گوشه می‌ایستم و با خودم حرف می‌زنم، ولی تهش حس می‌کنم حرفام نصفه می‌مونه. دلم می‌خواد یه جا باشه که بشه ساکت نشست، بدون شلوغی، بدون اینکه حواسم هزار جا پرت بشه. این چند وقت هم سر یه اتفاق خانوادگی، همش ذهنم درگیره و آدم یه جاهایی واقعاً خالی میشه.
یه شب تو توییتر می‌دیدم ملت درباره خلوت پیدا کردن تو مشهد می‌نوشتن، یکی نوشته بود بعضی وقتا به جای حرم، میره یه مسجد محلی که خلوت‌تره، می‌شینه همون‌جا با امام حسین علیه‌السلام درد دل می‌کنه، چون حس می‌کنه اون حال و هوا رو بهتر می‌گیره. راستش اولش برام عجیب بود، ولی بعدش فکر کردم حرف بدی هم نیست. آدم هر جا دلش آروم‌تره، همون‌جا می‌تونه دلش رو خالی کنه.
خودم چند بار سر همین شلوغی‌ها از حرم زدم بیرون، تو کوچه‌پس‌کوچه‌های اطراف خیام راه رفتم، یه مسجد کوچیک دیدم که فضای آروم‌تری داشت. نشستم ته شب، هیچی خاصی نشد، فقط تونستم چند دقیقه بدون عجله حرف دلمو بزنم. حس کردم لازم نیست همیشه وسط جمع باشی تا دلت آروم بشه، بعضی وقتا همین جاهای خلوت‌تر جواب میده.
راستی درباره اون مسجدی که اطراف خیام هست، من از اینجا پیدا کردم، شاید به دردتون بخوره: مسجد قبا مشهد
https://tashrifatmalek.ir/qoba-mosque-khayyam-street-mashhad/
