بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

اوستا شناسان از ديرباز بر اين باور بوده اند كه ثنويت حاكم بر اوستا صرفا جنبه ديني و عقيدتي ندارد بلكه بازتاب آن را در زبان اوستايي نيز مي توان يافت. به عبارت ديگر، در پاره اي از موارد واژه اي كه براي موجودات نيك اهورايي به كار مي رود با معادل آن براي موجودات زيانكار اهريمني كاملا متفاوت است. تاكنون درباره منشا پيدايي اين دوگانگي واژگاني فرضيه هاي گوناگوني ارائه شده است، اما هيچ يك جامعيت لازم را ندارد. نگارنده، در اين مقاله، خواهد كوشيد تا، با بررسي دوباره واژه هايي كه اصطلاحا اهورايي يا اهريمني خوانده مي شوند، منشا اين دوگانگي را بيابد.

پيشينه تحقيق - نخستين كسي كه به بررسي منشا دوگانگي واژگاني در اوستا پرداخت لئوفراختنبرگ بود. او، در مقاله اي تحت عنوان«بررسي هاي ريشه شناختي درباره واژه هاي اوهرمزدي و اهريمني در اوستايي»، با بازسازي معناي اصلي چند واژه به اصطلاح اهورايي و اهريمني، چنين نتيجه گرفت كه منشا اين دوگانگي گرايش آغازين به ايجاد تمايز ميان انسان و حيوان بوده و، به تدريج، اين تمايز رنگ ديني به خود گرفته است...

 نسخه قابل چاپ