بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

مقدمه
نگاه محققانه به تاريخ و فرهنگ مردم ايران درباره کوچ نشيني، فکر را به عمق تاريخ ايران – زماني که قوم آريايي به فلات ايران کوچيد – سوق مي دهد. اقوام ايراني، در اصل، کوچ نشين بوده اند و هنوز هم، در اين سرزمين عشاير کوچ نشين، هر سال، براي چرادادن دام جابه جا مي شوند و، در دو سوي مسير کوچ، دو نقطه براي ييلاق و قشلاق خود برمي گزينند.
جامعه يکجانشين ايراني نتوانسته است آداب و رسوم و فرهنگ آبا و اجدادي خود را تمام و کمال حفظ کند و، به تاثير زندگي شهري، خواه ناخواه تحول فرهنگي يافته است. اما کمتر دست خوش اين تحول گشته و الگوي سنتي زندگي و، در نتيجه، ميراث فرهنگي نياکان خود را حفظ کرده است.
بعضي از جوامع روستايي ايران، با تمام سابقه يکجانشيني، به دليل گله داري، هنوز داراي خصوصيات زندگي کوچ نشيني هستند، هر چند کوچ از روستا تا چشمه بهاره مياه کوه و دره اطراف روستا باشد. گله داران، حتي اگر يکجانشين باشند در مواقع لازم، خانه و کاشانه را رها مي کنند و همراه گله به دامان طبيعت پناه مي برند تا دام خود را در مراتع سرسبز بچرانند و تا فصل سرما در آن نواحي به سر مي برند. بدين سان، وابستگي صرف به گله، عامل جابه جايي است.
اهلي کردن حيوانات به جوامع گوناگون نسبت داده شده است؛ از جمله اهلي کردن ميش را به عراق، گاو را به يونان و ترکيه، الاغ را به مصر، اسب را به آسياي مرکزي، شتر يک کوهان را به عربستان و بز را به ايران نسبت داده اند. نقوش ديواره غارها و ظروف سفالي در نقاطي از ايران نشان مي دهد که متجاوز از ده هزار سال پيش، ساکنان اين سرزمين بز را اهلي کرده بوده اند...

 نسخه قابل چاپ