بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

از ديرباز پذيرفته شده است که تاريخ مسعودي در جريان رشد و تکامل صور و سبکهاي ادبي زبان فارسي جايگاه مهمي دارد. بيهقي و استادش در ديوان رسالت، ابونصر مشکان، در زماني به نوشتن دست زدند که نفوذ زباني و ادبي عربي در محيط فرهنگي ايران روزافزون بود. طي نيمه اول قرن چهارم هجري، آل بويه سرزمينهايي از قلمرو تمدن کهن عرب، همچون عراق و جزيره، را به زير سلطه خود درآورده بودند؛ به هنگامي که بغداد، به حيث مرکز حيات فکري، در اوج بود و هنجارهاي اجتماعي آن در بخش بزرگي از جهان اسلام آن سوي بين النهرين نشر و رواج يافته بود. از اين رو، ديلميان نافرهيخته ناگزير مي بايست از مربيان عرب يا فارسي زبان خويش پيروي و از آموزش زبان عربي، هم در دربار خود در ايران غربي هم در بغداد، مشتاقانه حمايت کنند. لذا براي متنبي، يکي از بزرگ ترين شاعران عربي گو، آسان بود که از دربارهاي حمدانيان و اخشيديان به بغداد و دربار عضدالدوله در فارس برود. حمايت و تشويق حکمراناني چون عزالدوله بختيار و عضدالدوله و وزيراني چون ابن عبيد و ابن سعدان و صاحب بن عباد نشر و نفوذ فرهنگ عرب به سرزمينهاي شرقي را تقويت مي کرد...

 نسخه قابل چاپ