بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

جايگاه هسته در کلمات مرکب غير فعلي مورد توجه اکثر زبان شناساني واقع شده است که کلمات مرکب را مورد مطالعه قرار داده اند. مثلا ويليامز (WilliAMS 1981) جايگاه هسته را اصل قلمداد مي کند و معتقد است که هسته کلمه مرکب هميشه عنصر سمت راست آن است. مطالعات ديگر زبان شناسان (مثلا سلکرک (SElkiRK 1982) ليبر (LiEbER 1983) فاب (FAAb 1988) و تن هکن (TENHACKEN 1999) نشان داد که زبان هايي هم وجود دارد که هسته کلمه مرکب آنها در سمت چپ واقع شده است (مثل ويتنامي و فرانسوي). از اين رو، آنها جهت هسته را پارامتر در نظر گرفته اند که بايد براي هر زباني تثبيت شود. اما ليبر (LiEbER 1992) بر اين باور است که جهت هسته نمي تواند اصل يا پارامتر قلمداد شود؛ زيرا زبان هايي هم يافت مي شوند که هم کلمات مرکب راست هسته دارند و هم کلمات مرکب چپ هسته. وي معتقد است که جهت هسته در صرف (يعني هسته کلمات مرکب) تابع جهت هسته در نحو (يعني هسته گروه هاي نحوي) است. مقاله حاضر بر آن است که نشان دهد حوزه صرف از حوزه نحو متاثر است و مدعي است که عدم يک دستي در کلمات مرکب غير فعلي داراي هسته (يعني وجود کلمات مرکب غير فعلي درون مرکز هسته آغازين و هسته پاياني در کنار هم در زبان فارسي) به علت عدم يک دستي در حوزه نحو، در ارتباط با گروه هاي نحوي است؛ به اين معني که برخي از گروه هاي نحوي در زبان فارسي، هسته آغازين، و بعضي هسته پاياني هستند. به عبارت ديگر، يافته هاي اين مقاله تاييدي است بر نظريه تعامل حوزه هاي زباني، به ويژه تعامل بين صرف و نحو.

 نسخه قابل چاپ