پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391 12:52 PM
| 7 : نامه فرهنگستان پاييز 1386; 9(3 (پياپي 35)):107-125. |
| |
| شطحيات منظوم مولانا در غزليت شمس |
| |
| حسيني مريم |
| |
| |
|
من چه گويم يک رگم هشيار نيست وصف آن ياري که او را يار نيست
هر که گلزار نهاني ديده است غارت عشقش زخود ببريده است
در نظر صوفيان، شطح عبارت از کلمات و سخناني است که در حالت سکر و بيخودي و غلبات شور و وجد و مستي و جذبه بر زبان جاري مي شده است. غلبه وجد و بيخودي در صوفي به جايي مي رسد که او خويشتن داري را از دست مي دهد و ناگزير به افشاري راز مي شود. حاصل اين افشارگري شطح است.
کاوش در بسياري از غزل هاي مولانا جلال الدين مولوي نشان مي دهد که اين اشعار محصول لحظات از خود بي خود نشان شاعر است که، در آن، ضمير ناخودآگاه به فعاليت مي افتد و بسياري از تابوها و موانع ذهني را در مي نوردد تا بتواند آزادانه و رها و بي پروا دريافت هاي مکاشفه آميز خود را بيان کند. اشعاري از اين دست داراي برخي ويژگي هاي سوررئاليستي و قوانين و نظام خودند که بر اساس آنها مي توان سخنان شطح آميز را بازشناخت.
|
| |
| كليد واژه: |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|