پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391 12:52 PM
| 6 : نامه فرهنگستان پاييز 1386; 9(3 (پياپي 35)):84-106. |
| شطح عارف و گستاخي ديوانه در مثنوي هاي عطار |
| مدرسي فاطمه* |
| * دانشگاه اروميه |
|
در ميان اهل طريقت، تعابير و اصطلاحات بسياري وجود دارد که بزرگان اين طايفه نسبت به آن رويکرد يکسان و مشترکي ندارند. از آن جمله است شطح که در ميان عرفا بر سر آن اختلاف است. براي واژه شطح، که جمع آن شطحيات است، معاني متعددي ذکر کرده اند، از آن جمله: «شطح في السير او في القول: در رفتن يا سخن گفتن دو رفت و آن را به درازا کشانيد.» (فرهنگ لاروس، ذيل شطح) همچنين آمده است: «کلمه شطح به وزن و معناي سطح است و در اصل کلمه سرياني است و معناي آن بسط و انبساط است» (زرياب خوبي، ص 102). شطحيات، در اصطلاح بيان لفظي، وضعيتي است که از ديدگاه وجود شناختي به متشابهات حاصل از به هم بودن وجود و عدم (يا بود و نبود) بر مي گردد (شايگان، ص 37). |
| كليد واژه: |
![]() |
|
نسخه قابل چاپ |