بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

درباره طنز، چه به عنوان هنري در نمايش واقعيت و چه به عنوان شيوه اي كه در انواع ادبي گوناگون به كار مي رود، فراوان نوشته شده است. كار با تلاش هايي براي تجزيه و تحليل عميق شروع مي شود، با عباراتي كه ستايش طنز را به عنوان برنده ترين و قوي ترين سلاح عليه تمامي جنبه هاي غلط جامعه انساني و زندگي به اوج مي رساند و به اين ترديد ختم مي شود كه بتوان آن را اصلا بخشي از ادبيات شمرد، با نقد اين واقعيت كه طنز نمي تواند از پوسته تعليمي و بلاغي خود خارج شود. عمر اثر هجايي كوتاه تلقي مي شود، چون مسبوق به واقعياتي است كه ما را قادر مي سازد اشارات گوناگون و كيفيت و عمق معاني آن را درك كنيم. اما،‌ در كل،‌ به عنوان يكي از بخش هاي مهم ادبيات ارزيابي مي شود. جز اين نمي توانست باشد، چون در آن صورت آثار نويسندگان بزرگي مانند مولير، سويفت، سروانتس،‌ گوگول، برنارد شاو، هاچك و بسياري ديگر را مي بايست به كنار نهيم. آرمان هاي زندگي، اگر در اثري هجايي به كمال تصوير شده باشند، همان گونه كه آثار ادبي هجايي نويسان ثابت مي كنند، ارزش پايدار دارند و قوت هنري آنها را در هر زماني احساس مي كنيم.

 نسخه قابل چاپ