بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

ايده اصلي اين مقاله نشان دادن سير تحول تصويرهاي شعري از سادگي به سوي اغراق است. نگارنده با استناد به منابع كهن، تصرف ذهن جامعه در شعر معروف سعدي "بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران / كز سنگ ناله خيزد روز وداع ياران" را به بحث گذاشته و روند تحول يك تصوير شعري را در گذر تاريخ نشان مي دهد. نخستين تجربه ذهن جامعه ايراني در مورد "فرياد از جدايي" در ضرب المثلي بسيار كهن (شايد از عهد ساساني) در تصوير دريدن كرباس تجسم يافته است. اين تصوير در متون ادبي و شعري قرن چهارم ثبت شده است. سال ها بعد شاعران مفهوم فرياد از جدايي را با تصوير شكستن چوب بيان كرده اند. نوبت به سعدي كه مي رسد، تصوير اغراق آميز شده و با ناله سنگ تجسم مي يابد.

 نسخه قابل چاپ