بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

درويش عباس جزي، از شاعران بزرگ عهد قاجار است كه ديواني بزرگ بالغ بر ده هزار بيت در قالب هاي گوناگون و مضامين مختلف دارد. او همچون شاعران دوره بازگشت ادبي غالبا در غزل پيرو سبك عراقي و در قالب هاي قصيده، مسمط و… پيرو سبك خراساني است.
وي مجموعا حدود 300 غزل، نزديك به 100 قصيده، 40 مسمط و تعدادي ترجيع بند و تركيب بند و رباعي و يك بحر طويل دارد. همچنين بسياري از اشعار او درقالب مثنوي سروده شده كه خود آن را « ارشاد الولد» نام نهاده است.
ويژگي اصلي و ممتاز درويش درسرودن اشعار به گويش محلي گزي است. اين گويش از گويش هاي مركزي ايران است كه هم اكنون درشهر گز برخوار و بسياري از نقاط استان اصفهان متداول است.

 نسخه قابل چاپ