بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

در فضاي خاص عصر ايلخاني، تصوف بيش از هر چيز با رويكرد اجتماعي و عوام گرايانه اش مجال ظهور و بروز يافت. بازار خانقاه گرم و زاويه سازي رونقي بسزا گرفت. مردمان ناخرسند از حاكميت و رندان هدفدار و فرصت طلب براي جذب عناصر قدرت (خواه حاكميت و يا مردم) به خانقاهها و زاويه ها روي آوردند. در اين ميان تصوف عاميانه و التقاطي شد. در جغرافياي اصلي حاكميت مغول و سپس ايلخاني از خراسان تا آسياي صغير اين نوع تصوف گسترش يافت. در اين اوضاع و احوال بود كه صفي الدين اردبيلي (650-735 هـ / 1252-1335 م) كه زندگاني اش مقارن با حاكميت ايلخاني است، با زرنگي و هوشياري تمام جهت تثبيت موقعيت و كسب وجاهت و از جمله حفظ و گسترش املاكش، خود را به تصوف بست كه با توجه به شرايط عصر چندان صعب و دشوار نبود. اين نوشته كوشش دارد تا به احوال، كردار و مناسبات اين شيخ پرورش يافته عصر ايلخاني بپردازد.

 نسخه قابل چاپ