بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

روايت گناه آغازين آدم و حوا، پاره اي از پي رنگ اسطوره اي «تازش اهريمن بر هستي» و نمايانگر سر منشا و چگونگي پديد آمدن «رنج و مرگ» در سرنوشت انساني است. تاويل پذيري داستان آفرينش انسان، بويژه «نافرماني و گناه آغازين»، موجب مي شود که از ديدگاه فلسفي و مکاشفه اي، داستاني بارها از زبان عارفان و بزرگان اديان، بازآفريني شود.
در پژوهش حاضر، کوشيده ايم با بررسي آرا و عقايد ديني و عرفاني در موضوع مورد بحث و تاويل نمادهاي روايت، مجموعه اي فراگير از جهان بيني ها و رويکردهاي هستي شناسانه و شهودي، به دست دهيم. در نتيجه بايد گفت که اين مجموعه فرهنگ بشري به ظاهر گونه گون، تنها تحول صوري به خود ديده است؛ همه روايتها، در زواياي پنهان «ناخودآگاه جمعي بشر»، با ساخت همسان کهن الگويي ذهن، با يکديگر پيوند خورده اند. وجوه تمايز، در شيوه روايت برگرفته از نگاه غايت شناختي به انسان، نهفته است، که جنبه وحياني يا کارکرد زميني شان را تعيين مي کند.

 نسخه قابل چاپ