بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

برپايي جشنها عيدها نشان پويايي و شادابي يک جامعه است. به گفته محققان، در ايران پيش از اسلام جشنهاي فراواني برگزار مي شده است که تعداد آن را تا بيست و چهار جشن ذکر کرده اند (صفا، بي تا: 120) پس از ورود اسلام به ايران نيز عيدهاي اسلامي به جشنهاي ايراني افزوده شده و با آداب و شکوه خاصي بر پا مي شده است. در کتابهاي تاريخي اطلاعات چنداني در اين باره نيامده است و تنها در آثاري چون تاريخ بيهقي مي توان مطالب سودمندي يافت، اما در شعر فارسي از اين آيينها و جشنها اطلاعات نسبتا فراواني مي توان به دست آورد و به چگونگي برپايي آيين جشن و سرور در دربارها و ميان مردمي پي برد.
اگر چه بيشتر اين شعرها در ستايش حکمرانان و بزرگان دربارهاست، اما از لابه لاي آن مي توان نکات سودمندي يافت که بررسي و تحليل آن، ما را از چگونگي برپايي و عوامل موثر در جشنها آگاه مي کند و با روحيات و شادماني و سرور مردم آشنا مي سازد و رازماندگاري يا ناپايداري آن را مي نماياند.
از بازتاب اين جشنها و عيدها در شعر فارسي مي توان با انديشه حاکمان درباري و روحيه مردم هم عصر آن آشنا شد و به اهميت و ارزش آنها پي برد.

 نسخه قابل چاپ