بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

سنت ديرينه، غني و مردمي قصه گويي شفاهي توسط قصه گويان که نزد همه هندو اروپاييان؛ بخصوص اقوام آريايي ساکن فلات ايران بويژه شرق ايران، خراسان بزرگ، رواج بسيار داشته، افسانه ها و اساطير کهن و نيز بسياري از اخبار حوادث تاريخي را حفظ و منتقل کرده است. در اين مقاله، ضمن بررسي اين سنت و تحليل در زماني آن، کوشيده ايم نشان دهيم که بسياري از آثار داستاني اوليه دوره اسلامي، از رهگذر همين سنت شفاهي پديده آمده است و قسمتهاي بسيار از شاهنامه، ويس و رامين و نيز سمک عيار را راويان و به صورت شفاهي روايت کرده اند. مقايسه سازه شناختي شاهنامه و سمک عيار نه تنها اين نظريه را اثبات مي کند بلکه آشکار مي سازد که سمک عيار به دليل داشتن عناصر، بنمايه ها و سازه هاي حماسي بسيار، يک حماسه است نه افسانه.

 نسخه قابل چاپ