بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

شعر و ادب فارسي يکي از غني ترين ادبيات جهان است که در زمينه هاي حکمت، اندرز، اخلاق و بطورکلي، هر آن چه مربوط به امور اخلاقي و معنوي انسانها مي شود، آثار ارزنده و انبوهي را براي جامعه بشري به ارمغان نهاده است. تاليفات و مقالات گوناگون در زمينه هاي يادشده، خود گوياي اين واقعيت است که نه تنها پيشگامان گذشته ايران زمين، حق مطلب را بخوبي ادا کرده اند، بلکه خردمندان و فرزانگان امروز ادب فارسي نيز، در جهت معرفي اين آثار به مشتاقان ادب، از هيچ کوششي فروگذاري نکرده اند. و بدين سبب است که ما در صدد بررسي و گشايش مجدد آثار انديشمندان کهن خويش، که به پارسي نگاشته اند، نبوده و نيستيم. اما متاسفانه به دلايل متعدد، از جمله عوامل فرهنگي و سياسي، ما کمتر به آثار پارسيان عرب گوي و عرب سراي پرداخته ايم، که پا به پاي اديبان وطن - اگر چه نه از جهت کميت به پيش رفته اند و آثار گرانباري را براي بشريت به ارمغان نهاده اند. ما در اين مقاله، به بررسي يکي از حکيمان متعهد ادب خراسان و نويسنده مخصوص و مورد وثوق سبکتکين و پسرش محمود، که صداقت، صبر و پايداري وي در برابر فساد دربار غزنوي، بويژه چاپلوسان درگاه، حذف او را از حلقه قدرت و تبعيد دايم به ديار غربت در پي داشت و سرانجام نيز به مرگ وي منتهي شد، مي پردازيم و حکمت، راستي و بردباري را از کلام اين حکيم وارسته و پيشگام صحنه خرد و مقاومت، که در ادب عربي چون چراغي فروزان پيوسته مي درخشد، از نظر مي گذرانيم.

 نسخه قابل چاپ