بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

داستان دقوقي رويارويي عارفي اهل سلوک با تجربه اي شهودي است. دقوقي خود مقصودش را از اين سفر، ديدار خورشيد در ذره و شهود نور مي داند و سفرش را با ترک سير جسماني آغاز مي کند. رويداد هاي حيرت انگيزي که در اين سفر پيش مي آيد همچون بي هوشي هاي پياپي دقوقي از فرط حيرت و از نگريستن به «تبديلهاي» اشيا به يکديگر سبب مي شود که اين سفر را سفري آشنا نينگاريم و در پي معاني در بطن وقايع باشيم. پس از تحليل داستان به کمک تبيين رمزها و سمبل ها از طريق بينامتنيت، در پي نزديک شدن به معناي متن هستيم. اين داستان که حاصل کشف و شهود عرفاني مولوي يا تجربه عارفي ديگر است، بياني ديگر از همان تجربه اي است که در آن همه کثرت ها به يک وحدت باز مي گردد. شواهد فراواني نيز از شباهت هاي اين داستان با حالات موسي در ديدار نور و درخت وجود دارد.
با درنگ بر مضمون اين داستان، مي توان ريشه هاي سنت فلسفي و عرفاني را چون وحدت و کثرت، مراتب عالم، وحدت وجود و ... در آن جست. داستان دقوقي صورت تجربه شده و عملي آن آموزه هاست که فيلسوفان و عارفان در کتابها گنجانده اند و دقوقي در عالم مثال يا هورقليا تجربه کرده است.

 نسخه قابل چاپ