بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

اين بررسي بر پايه «بيان اهميت پرسش و جايگاه آن در متون عرفاني» صورت مي گيرد. يکي از طرحهاي موفقي که مي تواند ما را در شناخت زبان عرفان و فهم متون عرفاني ياري رساند، بررسي و تحليل اين آثار از منظر علم معاني و ابزارهاي کارآمد آن نظير مقاصد ثانوي جملات است. در اين ميان کارايي و تاثير درخور توجهي که پرسش در ساختار کلام دارد، اهميت اين بحث را مضاعف مي کند. آنچه در متون ادبي و عرفاني کاربرد بيشتري دارد، رويکرد بلاغي و غير ايجابي پرسش است. عارف براي استفاده از نهايت قابليت زبان در زمينه القاي انديشه هاي متعالي خود از پرسش و اغراض ثانوي آن هوشمندانه بهره مي برد. نوع و ميزان اين کاربرد براي ابعاد گوناگون پرسش در علم معاني موضوع اين پژوهش است که بر اساس سه اثر عرفاني متعلق به سده پنجم تا هفتم، تبيين يافته است. در بررسي هاي انجام يافته به نظر مي رسد نمودار کاربرد اسلوب استفهام در متون نثر عرفاني از قرن پنج تا هفت سير نزولي يافته است. همچنين کاربرد ادات پرسش در سده ششم و بويژه هفتم تنوع و تعدد بيشتري دارد.

 نسخه قابل چاپ