بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

داستان سرايي فارسي از آغاز تا امروز همواره تحت تاثير مسايل مختلف فرهنگي و اجتماعي متحول شده است. نوشته حاضر در پي نشان دادن يکي از اين تغييرات در داستان سرايي فارسي است و آن دگرگوني فکري حاصل از تاثير مکتب وقوع در داستانهاي عاشقانه فارسي است، بدين ترتيب که واقعگرايي که از قرن دهم هجري در شعر فارسي در برابر جنبه ذهني و انتزاعي و آرماني شعر سبک عراقي در شعر فارسي رواج يافت. هرچند در غزل فارسي تحولي صوري و محتوايي ايجاد کرد، اما اين مساله که بازتاب شرايط اجتماعي قرن دهم هجري و نيز حاصل تاثيرپذيري از فرهنگ هند در ادبيات ايران است، در داستانهاي عاشقانه فارسي باعث کاسته شدن از جنبه آرماني و آسماني و انتزاعي حاکم بر شعر غنايي فارسي و در نهايت باعث زميني تر شدن و معمولي تر شدن روابط حاکم بر داستانهاي عاشقانه شده است.
در نوشته حاضر پس از بررسي اجمالي ادب داستاني فارسي و سير نظيره سازي پس از نظامي به بررسي عناصر وقوعي در داستانهاي عاشقانه فارسي با تاکيد بر داستان مهر و وفا از شعوري کاشي پرداخته شده است.

 نسخه قابل چاپ