بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

استقبال، تتبع، جواب از سنتهاي رايج هنري در سرودن شعر سنتي اسلامي و بويژه در ميان شعراي ايرانيست و آن نوعي سرودن شعرست به تبعيت از سرمشقي پيشين. در کتب بديعي اين موضوع عموما در ذيل بحث از سرقات شعري طرح و از آن بحث شده است. در اين مقاله کوشيده ايم در پاسخ به اين پرسشها که آيا تتبعات و استقبال هاي شاعران داراي ارزش و فوايد سبک شناسي است و اگر چنين است اين ارزشها و فوايد کدامند، استقبالهاي شاعران ايراني را از يک قصيده بسيار معروف سنايي به مطلع: «مسلمانان، مسلمانان، مسلماني، مسلماني / از اين آيين بي دينان، پشيماني، پشيماني» و نيز الگوهاي احتمالي وي را در سرودن اين شعر از آغاز ادب فارسي تا دوره معاصر پي جويي و استخراج کنيم. بررسي شعرهاي تتبعي از طرفي ميتواند به روشني گرايشهاي عمده هنري در ميان شاعران يک عصر و به تبع آن ويژگيهاي اساسي سبک دوره مذکور را نشان دهد و از سوي ديگر پي جويي تاريخي و بررسي نمونه هاي تتبعي در طول ادب فارسي ميتواند زمينه مناسب و مهيايي را براي بررسي تحولات سبکي شعر فارسي فراهم سازد. نتيجه بسيار مهم ديگر اين نوع بررسي روشن ساختن ميزان اهميت و مورد توجه و تتبع بودن يک شاعر و آثارش در تاريخ ادب فارسي است.

 نسخه قابل چاپ