بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

در طول قرون دوم تا دوازدهم م در گستره جغرافيايي وسيعي، از درياي سياه تا چين، مردمي ايراني تبار زندگي مي كردند كه به زباني از شاخه زبان هاي ايراني ميانه شرقي به نام زبان سغدي سخن مي گفتند. اين زبان كه مدت ها به عنوان زبان ميانجي  زبان تجاري و ابزار ارتباطي در انتقال فرهنگ و ادبيات بين شرق و غرب آسياي مركزي ايفاي نقش كرده است، در برخورد با زبان هاي اقوام ديگري كه در طول تاريخ، اين منطقه را مورد تاخت و تاز قرار داده اند، تاثير زيادي بر آنها گذاشته و البته خود نيز از آنها تاثير پذيرفته است. يكي از اين زبان ها زبان تركي است. نفوذ زبان سغدي در ميان تركها تا قرن يازدهم ميلادي ادامه داشت تا اينكه كم كم به دليل فشار زبان تركي از يك سو و زبان فارسي و عربي از سوي ديگر، زبان سغدي جايگاه خود را از دست داد.
آنچه در نوشته حاضر مورد بررسي قرار گرفته است سندي سغدي- تركي از ناحيه دون، هونگ مربوط به زماني بين قرون نهم تا يازدهم ميلادي است كه به خوبي تاثير اين دو زبان را بر يكديگر نشان مي دهد.

 نسخه قابل چاپ