بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

در اين مقاله رمز به عنوان يكي از حالات هنجارگريزي معنايي پذيرفته شده است. به اين مفهوم كه واژه اي، كه بر مفاهيم و اشيا ويژه دلالت دارد از قيد معناي ظاهري خود كه منطبق با هنجارهاي معنايي زبان است رها شده و با دستيابي به افق هاي معنايي تازه و گسترده تر نمادي شده و به نمايندگي از مفاهيم و اشياء ديگر رسالت پيام آوري خود را به مرتبه بالاتري مي رساند.
و ادبيات را به جاودانگي رهنمون مي شود. نيما با استفاده از معناي ظاهري كلمات و در عين حال گسترده تر كردن مفاهيم آنها به خلق و آفرينش رمزهايي كه ويژه خود او هستند پرداخته و به جاي اشاره مستقيم به مفاهيم مورد نظرش، آنها را در قالب واژگان رمزي ريخته تا آن مفاهيم بر اهلش آشكار شوند يعني هر كس متناسب با گنجايش و ظرفيت فكري خويش از شعر نيما بهره لازم را ببرد.

 نسخه قابل چاپ