بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

مقاله حاضر سعي در بررسي يكي از حكايتهاي بوستان در چارچوب نقد بلاغي و ادبي دارد و كوشيده است ضمن احترام به ميراث قدما و توجه به كلمات از دقت در كلام نيز بازنماند و بكوشد تا حكايت را به عنوان يك داستان منظوم محك بزند و از ظرافتهاي سخنور در پرداخت متن و هنر داستانسرايي پرده بردارد.
حكايت اين است كه سعدي در باب چهارم بوستان، خاطره اي از خويش در قالب حكايت تصوير مي كند؛ وصف حال دانشمندي كه به دليل ظاهر ساده اش مجلسيان وي را تحويل نمي گيرند. اما چون بزرگان از حل مساله اي عاجز مي مانند، چنان مشكل گشايي مي كند كه همگان مبهوت دانشش مي شوند. قاضي از كرده خويش پشيمان مي شود، معرف به دلجويي بر مي خيزد خلعت پيشش مي آورد ليكن زبان آور كهن جامه ضمن رد پيشكش، كارشان را نقد مي كند و به تيغ كلام انتقام كشيده، مجلس را ترك مي گويد. قاصد به دنبالش مي رود و اثري نمي يابد، پرس و جو مي كند تا آنكه از ناشناسي مي شنود: با اين اوصاف، كسي جز سعدي نمي تواند باشد.

 نسخه قابل چاپ