پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
شنبه 9 اردیبهشت 1391 11:37 PM
| 2 : دانشکده ادبيات و علوم انساني (تهران) زمستان 1386; 58(184):19-41. |
| |
| سرچشمه هاي دانش در عهد باستان و تاثير ايرانيان بر انتقال علوم |
| |
| جعفري دهقي محمود* |
| |
| * دانشکده ادبيات، دانشگاه تهران |
| |
|
کهن ترين پايگاه تفکر علمي پيش از پيدايي حوزه علمي آتن، انجمن هاي فلسفي و علمي مغان ايراني بود.
به نظر مي رسد که مغان ايراني يا روحانيون دوره ماد با آموزش علوم رياضي و نجوم از بابل و ديگر سرزمين هاي همسايه ايران به گسترش دانش هاي زمانه پرداختند و آنگاه که پايه هاي جهان بيني و فلسفه ايراني را استحکام بخشيدند، به انتقال آن به ديگر ملل همت گماشتند. ايران در عهد هخامنشي از نيروي سياسي، نظامي، اقتصادي و علمي کافي برخوردار بود. بنابراين، توانايي انتقال علوم را به ديگر سرزمين ها داشت. انواع علم رايج آن روزگار، بويژه فلسفه، پزشکي و نجوم پس از رشد و تعالي در مشرق زمين و در ميان ايرانيان، به سرزمين هاي ديگر راه يافت و پس از برخورداري از تکامل بيشتر دوباره به مشرق زمين بازگشت.
در عهد اسلامي، ايرانيان با ايجاد مراکز علمي و بيت الحکمه در بغداد به ترجمه آثار علمي از زبان هاي علمي نظير سنسکريت، فارسي ميانه، سرياني و يوناني به زبان عربي، و تکامل دانش هاي معاصر خود پرداختند و سپس آنها را به جهان غرب سپردند.
|
| |
| كليد واژه: جندي شاپور، فرهنگ، دوران باستان، هخامنشيان، ساسانيان |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|