پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
سه شنبه 5 اردیبهشت 1391 2:09 PM
| 6 : پژوهشهاي ادبي بهار 1385; 3(11):113-144. |
| بررسي برخي از كهن الگوها در اشعار احمد شاملو |
| صفري جهانگير,محمودنژاد حميده |
|
کهن الگوها صورتهاي مشترکي هستند که با سابقه چندين هزار ساله از اجداد بشر، نسل به نسل منتقل شده و در پستوي ضمير ناخودآگاه جاي گرفته اند. اين صورتها براي رسيدن به مرز خود آگاهي در نمادهاي گوناگون طبيعي جلوه گر مي شوند و در آثار هنرمندان نمود پيدا مي کنند. در اين تحقيق برخي کهن الگوهاي شعر شاملو با توجه به ساختار استفاده شعر و بسامد استفاده از آنها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. گاهي اين کهن الگوها در قالبها و نمادهاي محسوس (مانند جنگل، زمين، خورشيد، دريا، و امثال آن) و گاهي با تاثير بر ذهن و زبان شاعر به ظهور رسيده. که مهمترين آنها در شعر شاملو آنيما، نقاب، خود، ماندالا، تربيع، اعداد، مام بزرگ، برادر کشي و عشق است. |
| كليد واژه: كهن الگو، ناخود آگاه جمعي، يونگ، شعر شاملو |
![]() |
|
نسخه قابل چاپ |