بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

کرامات به اعمال خارق عادتي گفته مي شود که از اوليا سر مي زند. از روزگاران گذشته تا امروز، حکايات فراواني درباره کرامات از اوليا نقل و شايع شده که يکي از دلايل عمده آن، کرامت خواهي و کرامت جويي کساني بوده است که داستانهاي کرامتي را با آرزوها و خواسته هاي خود هماهنگ ديده اند. از دلايل ديگر رواج آن مي توان به بيان کرامات در قالب داستانهاي جذاب اعتقادي مردم به مشايخ و بزرگان اهل معنا اشاره کرد. فريدون بن احمد سهپسالار که چهل سال مريد و ملازم مولانا بوده، چهل حکايت از کرامات مولانا در بخش کرامات رساله خود آورده است. نقد و بررسي اين حکايات نشان مي دهد که هرچند حدود يک چهارم آنها فاقد درونمايه هاي کرامتي است، داراي ويژگيهاي ديگري است که به اهداف کرامت نامه نويسي کمک شاياني مي کند. ساير حکايات نيز غالبا از نظر موضوع و ساختار با اصول و معيارهاي داستانپردازي و نقد ادبي مطابقت دارد و از ارزش ادبي ويژه اي برخوردار است. از سوي ديگر چون در حکايات کرامتي رساله سپهسالار تا حد امکان، اصول واقعگرايي رعايت شده، کرامات نقل شده در اين کتاب واقع نما و باورپذير شده و از نظر اصول و شگردهاي داستانپردازانه نيز ارزش و اهميت ويژه اي يافته است. تطبيق بعضي از حکايات سپهسالار با قواعد ريخت شناسي داستانهاي پريان نشان مي دهد که اين حکايات با ساختار حکايات پريان نيز سازگار است. همين ويژگيها سبب شده است که مناقب نامه نويسان بعدي مولانا همه از حکايات رساله سپهسالار بهره بجويند.

 نسخه قابل چاپ