پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
دوشنبه 4 اردیبهشت 1391 4:58 PM
| 7 : پژوهشنامه علوم انساني تابستان 1380; -(30):139-157. |
| |
| پيري و خرد |
| |
| گوشه گير علاالدين* |
| |
| * گروه زبان و ادبيات فرانسه، دانشگاه چمران، اهواز |
| |
|
از ديرباز متفکران و عارفان، روح آدمي را به پرنده اي تشبيه کرده اند که از عالم بالا و جاي اصلي خويش پر باز کرده و سفري را آغاز و از بد حادثه در «دامگاه حادثه» تن گرفتار آمده است.
بسياري از پيران، پيري را دوره اي ملال آور از عمر خود احساس مي کنند و «زير باري گرانتر از کوه اتنا خرد مي شوند و از پا در مي آيند». (Cicéron,p.18) حکيمان و اهل ادب پس از سپري شدن جواني خود با شکوه و گلايه به وصف حالات خود در اين دوره ناخوشايند پرداخته اند، «از آنچه درد پيري هيچ کس به از پيران ندانند» (کيکاووس بن وشمگير، تصحيح نفيسي، ص 43) طبعا پيران شکوه هاي پيران يکسان است: کاهش توان بدن و نقصان در حافظه، محروم شدن از لذت ها و نزديک شدن مرگ (Cicéron, p.43) بيان اين گلايه ها به فرهنگ و تمدن مربوط نمي شود و تابع چيزي جز تجربه جسماني و باطني انسان به طور عام نيست. بنابراين، شگفت نيست که عنصرالمعالي در قابوس نامه، سعدي گلستان، رودکي در حسب حال خود و سيسرون، اديب رومي، در باب پيري و افلاطون پيش از همه در بيان گلايه هاي پيري همزبان باشند. چه تجربه اي مي تواند زنده تر و نزديک تر از لمس دگرگوني هايي باشد که تن و روان آدمي به آرامي در دوره هاي عمر به خود مي بيند؟ ...
|
| |
| كليد واژه: |
| |
 |
|
نسخه قابل چاپ
|