بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

اين روح که در قفس تن انسان هاي بي درد، درد غربت را از ياد برده و آرميده است، چونان قناري قفس زادي است که به تنگناي قفس خو کرده و نه تنها دنياي اصلي خود را فراموش کرده، که پرواز را نيز از ياد برده است، دلخوشي او به آب و دانه اي است که هر چند گاه براي او در همان قفس آماده مي کنند. اما، کبوتران آزاد صحرا، که پيوسته در اوج آسمان و در سينه کهکشان پر باز کرده اند، تاب تحمل اين قفس را ندارند، وقتي که خسته از آن همه آسودگي و خفتگي، به ياد هواي آزادي که در آن، پرواز مي کردند، به ياد ياراني که همه با هم يکدل و يکسو بودند، و به ياد ياري که با آنها هم پرواز بوده است مي افتند، يکباره خود را و هستي را از ياد مي برند و با تلواسه اي شگفت سر بر ديوار قفس مي کوبند، تا شايد آن را در هم بشکنند و خود را رها سازند. بلي، «قصه طوطي جان» و گرفتاريش چنين است، که در دل پيوسته فرياد مي زند:
خرم آن روز که پرواز کنم تا بر دوست                          به هواي سر کويش پر و بالي بزنم ..

 نسخه قابل چاپ