پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
دوشنبه 4 اردیبهشت 1391 3:03 PM
| 1 : پژوهشنامه علوم انساني تابستان 1386; -(54):1-18. |
| تاملي بر ساقي نامه حكيم فغفور گيلاني |
| ابوالقاسمي سيده مريم* |
| * دانشگاه تهران، گروه زبان و ادبيات فارسي، دانشكده ادبيات و علوم انساني |
|
حكيم مير فغفور گيلاني (م 1030 ق) از جمله عالمان و شاعران قرن دهم و يازدهم هجري (عصر صفوي) است. او درعلوم و دانش هاي متعدد از قبيل طب، حكمت، موسيقي، شعر و خوشنويسي تبحر كافي و كامل داشت، حكيم مدتي از عمر خويش را در اصفهان سپري نمود و شاه عباس صفوي را مدح گفت، اما بنا به دلايل مختلف اجتماعي، همانند شاعران ديگر اين عصر به هندوستان مهاجرت نمود و به صف ملازمان «شاهزاده پرويز» در آمد. ساقي نامه او در قالب ترجيع بند و در بحر هزج، حاوي ابيات منتخب و پرمعني است كه علاوه بر توصيفات دلنشين و بديع، انديشه هاي حكمي و عرفاني نيز در آن جلوه خاصي دارد؛ پاره اي از موضوعات اصلي ساقي نامه حكيم گيلاني عبارتند از: معرفت و حقيقت بيني، آزادگي و مناعت طبع، مذمت زهد ريايي، ديدگاه هاي رندانه و انديشه هاي ملامتي و ... شاعر به منظور بيان انديشه ها و تفكرات خويش، تحت تاثير مضامين گذشتگان از جمله خواجه حافظ شيرازي بوده است. برخي از ويژگي هاي «سبك هندي» را نيز مي توان در اشعارش مشاهده نمود. تشبيه، استعاره و تشخيص (Personification) از جمله عناصر بارز تصويرساز در ساقي نامه اوست. |
| كليد واژه: |
![]() |
|
نسخه قابل چاپ |