بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

ارتباط يك متن با متن هاي ديگر از موضوعات مهمي است كه با ساختارگرايي و پساساختارگرايي مورد توجه پژوهشگراني چون كريستوا، بارت، ريفاتر، ژنت و ... قرار گرفته است. ژوليا كريستوا نخستين بار در دهه 1960 اصطلاح بينامتنيت (Intertextualite) را براي هر نوع ارتباط ميان متن هاي گوناگون مطرح كرد. پس از آن ژرار ژنت با گسترش دامنه مطالعاتي كريستوا هر نوع رابطه ميان يك متن با متن هاي ديگر يا غير خود را با واژه جديد ترامتنيت (Transtextualite) نام گذاري نمود و آن را به پنج دسته تقسيم كرد كه بينامتنيت يكي از اقسام آن محسوب مي شود. اقسام ديگر ترامتنيت عبارتند از: سرمتنيت(Arcitextualite) ، پيرامتنيت(Paratextualite) ، فرامتنيت (Metatextualite) و بيش متنيت (Hypertextualite) كه هريك تقسيم بندي هاي ديگري را شامل مي شود. از اين ميان بينامتنيت و بيش متنيت به رابطه ميان دو متن هنري يا مي پردازد و ساير اقسام ترامتنيت به رابطه ميان يك متن و شبه ‌متن هاي مرتبط با آن توجه دارد. به عبارتي پيرامتنيت به رابطه ميان يك متن و پيرامتن هاي پيوسته و گسسته آن اشاره دارد. فرامتن رابطه تفسيري يك متن نسبت به متن ديگر مورد توجه قرار مي دهد و سرمتنيت به رابطه ميان يك متن و گونه اي كه به آن تعلق دارد مي پردازد. در اين مجال كوشش مي شود به چگونگي روابط ميان متني از نظر ژنت به تفصيل پرداخته شود.