بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

در اين مقاله قسمتي از منظومه خسرو و شيرين نظامي، يعني مناظره خسرو و فرهاد، جهت تحليل ساختاري انتخاب شده است؛ مناظره ميان شخصيت هاي داستاني، از شگردهايي است که در معرفي شخصيت ها و ايجاد كشش و جذابيت در داستان کارکرد مهمي دارد. در اين مقاله از روش تحليل ساختارگرايانه، استفاده شده است. و نگارنده بدون در نظر گرفتن شيوه مکالمه خسرو و فرهاد و صحت و سقم گفته هاي هر يک، بافت ساختاري شعر(شگرد تقابلي)، ساختار روايت، ساختار محتوايي مناظره، شخصيت پردازي، بار دلالتي واژگان، ساخت نحوي، ساخـت موسيقايي شعــر و نقش واج ها، انسجام متني (دستوري، واژگاني، پيوندي) را به دقت بررسي نموده است. با اين تحليل ساختاري مي توان به تناسب هنري و ظرافت هاي كلام نظامي پي برد و نشان داد كه شاعر در ارائه گفت و گوي نمايشي از نظر هنر و اصول داستان نويسي تا چه حد موفق بوده است و به عنوان يك شاعر سنتي در اين شاهكار خود به چه ميزان از شگردهاي داستان نويسي نوين استفاده كرده است.

 نسخه قابل چاپ