بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

پيوند شعر اخوان با زبان و ادب كهنسال فارسي و استفاده از واژه ها و تركيبات و عبارات آن زبان كه به صورت متنوع و پراكنده در اشعار او مشهود است، يكي از تمهيدات شاعرانه او است كه به زبانش شكل و نمايي حماسي و با صلابت بخشيده  است. اين تمهيد كه يكي از شيوه هاي آشنايي زدايي با عناصر گذشته (آركاييك) زبان و معروف به باستان گرايي يا كهن گرايي است، از ويژگي هاي مهم شعر اخوان است. در مقاله حاضر در محدوده واژگان به بررسي و توصيف عناصري از اشعار اخوان مي پردازيم كه رنگ و بوي كهن دارد و موجب برجستگي زبان شعر او شده است. نتيجه تحقيق نشان مي دهد كه كهن گرايي واژگاني اخوان به دو بخش عمده قابل تقسيم است: بخش اول مربوط به واژگاني است كه امروزه كاربرد ندارد يا به ندرت به كار مي رود و شامل واژگان عام، اصطلاحات اساطيري و اصطلاحات مربوط به علوم و فنون مختلف از قبيل اصطلاحات علم طب، موسيقي و غيره است. بخش دوم واژگاني است كه به شيوه كهن تغييرات آوايي همچون تخفيف، تشديد، ابدال و قلب در آنها ايجاد شده است.