بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

رمان گنجشک ها بهشت را مي فهمند مطابق با آموزه هاي پسامدرنيستي نوشته شده است. توجه به آشفتگي در روايت و به تبع آن زمان داستان، ويژگي هاي فراداستاني، ايجاد دور باطل با استفاده از شخصيت هاي تاريخي در کنار شخصيت هاي داستاني و حضور نويسنده در داستان براي به هم ريختن مرز ميان واقعيت و خيال از جمله ويژگي هايي است که اين رمان را در زمره رمان هاي پسامدرنيستي قرار مي دهد. با اين همه گاه مواردي در آن ديده مي شود که تناسبي با آموزه هاي پسامدرنيسم ندارد. اين مقاله ضمن اشاره به ويژگي هاي پسامدرنيستي رمان، به نقد عناصري مي پردازد که با اين ويژگي ها همگن نيستند و نشان مي دهد كه استفاده از شيوه هاي مربوط به اين جريان در رماني که يکي از وظايف اصلي خود را شناساندن شخصيتي قرار مي دهد که نمادي از رزمندگان دوران جنگ مي تواند باشد، بجا نمي نمايد؛ زيرا نوع نگاه تفکر پسامدرن به انسان و زندگي با نگاه موجود در رمان همخواني ندارد. طبيعي است با وجود تاکيد همه شخصيت ها بر ترسيم شخصيتي آرماني در رمان و همنوايي و همصدايي آنها، با رماني چندصدايي نيز روبرو نباشيم.

 نسخه قابل چاپ