بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

يكي از مهم ترين وجوهي كه در برسي متون ادبي همواره يك محقق بايد به آن اهتمام ورزد، نگاه به متن مورد نظر از منظر اتيمولوژيك است. از آنجا كه هر متن ادبي در ساخت و بافت زماني و مكاني خود معنا مي يابد، بررسي هر متن مستلزم يافتن رابطه دلالت ميان لفظ و معنا در تاريخ كاربرد آن است. روش اتيمولوژيك كه در واقع اساسي ترين روش فهم معناي الفاظ در متون ادبي است، به ما كمك مي كند تا بتوانيم با ريشه شناسي تاريخي معناي الفاظ، نسبت و دلالت ميان لفظ و معنا را در زمان و مكان وضع شده آن بررسي كنيم. بنابراين، اتيمولوژي اهميت بسياري در حوزه ادبيات دارد. سيد احمد فرديد اساس مباحث خود را بر اتيمولوژي استوار كرده است و همواره به الفاظ موجود در ادبيات از منظر اتيمولوژيك نگاه مي كند. اين مقاله به بررسي جايگاه اتيمولوژي در روش شناسي احمد فرديد مي پردازد و با نقد كاربرد اتيمولوژي در آراي فرديد، ايرادات فرديد را در به كارگيري اين روش نشان مي دهد.