بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

رئاليسم، در مفهوم عام به معني علاقه و تمايلي بنيادين به عين موضوع خارج از ذهن است و از ديرباز فكر بشر را به خود مشغول داشته است. ارسطو در هنر شاعري، آثار هنري را محاكات از طبيعت دانسته است و پس از او همواره اين انديشه با فراز و فرودهايي تداوم يافت، تا آنكه در سده نوزدهم، نخست در فرانسه و سپس در ديگر كشورها مكتب و جنبشي پديد آمد كه در پي تثبيت اصول و مباني رئاليسم بود. نويسنده رئاليست در قلمرو ادبيات داستاني همواره با ترفندهاي روان شناختي مجاب كننده اي، انگيزه هاي دروني و بيروني كنش شخصيت هاي داستان را در عرصه زندگي فردي و اجتماعي به تصوير مي كشد. در اين پژوهش پس از توضيح و تبيين رئاليسم، چه در مفهوم عام آن، و چه به مثابه مكتبي معروف در سده نوزدهم، مباني و ساختار رئاليسم و انواع مهم آن در ادبيات داستاني نقد و بررسي شده است.

 نسخه قابل چاپ