بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

انسان معاصر با پديده جهاني شدن و فرصت ها و تهديدهاي ناشي از آن مواجه است. در کنار دستاوردهاي تمدن غرب مانند: حقوق بشر، دموکراسي و توسعه، خارهاي اضطراب، افسردگي و پوچي نيز روييده اند. با معنا زيستن و خشنود زيستن از نيازهاي اساسي انسان امروز است که از آن دور افتاده است. آيا ادبيات و فرهنگ ايراني مي تواند به اين نيازها پاسخ دهد؟
اين مقاله در پي آن است که با بازخواني شعر حافظ، براي مشکلات معرفتي و رواني انسان امروز راه حل هايي بيابد. شعر حافظ چون جويباري است که مي توان در آن آلودگي هاي زندگي مدرن را از خود دور ساخت و مثل بوستاني است که به انسان امروز آرامش و خوشي مي بخشد. در پرتو شعر حافظ مي توان با معنا زيستن و خشنود زيستن را تمرين کرد.
حافظ با خدا باوري و تکيه بر عنايت او و زيبا ديدن جهان به زندگي انسان معنا مي بخشد و با پيام هاي روانشناختي- اجتماعي خود به آدمي آرامش و دوستي و مدارا؛ ترک ريا و تنبلي و ياس مي آموزد.
روش تحقيق اين مقاله توصيفي و بر پايه منابع کتابخانه اي است. نويسنده پس از استخراج مواد لازم از ديوان حافظ به بررسي و تحليل آنها پرداخته است.

 نسخه قابل چاپ