پاسخ به:بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی
جمعه 1 اردیبهشت 1391 7:45 PM
| 5 : پژوهش زبان و ادبيات فارسي تابستان 1389; -(17):69-86. |
| نظريه شعور و جاودانگي هستي در انديشه عرفاني مولوي |
| نوين حسين* |
| * گروه زبان و ادبيات فارسي، دانشگاه محقق اردبيلي |
|
مولوي بر اساس دريافت هاي شهودي خود و با تاسي از آيات قرآني و دانش ديني خود، کليه ذرات عالم را با شعور، زنده و فع‍ال مي شمارد که در يک هماهنگي کامل و ذاتي، با شعور حاکم بر هستي در ارتباط است. اين ارتباط زماني کامل مي شود که اجزا هستي؛ از جمله انسان، از بعد مادي خود دور شده، بر بعد معنوي و روحي خود بيفزايد. اين همان قانون آنتروپي (کهولت مادي) و نگانتروپي (افزايش حيات معنوي) در فيزيک است. مولوي مانند انيشتين به دو نوع نور حسي و تقديري معتقد است و مرگ انسان را نيز تبدل بعد مادي به نور تقديري و جاودانگي برمي شمارد. در نظر مولوي بهره مندي انسان از نور تقديري و ازلي و ارتباط با کليت حاکم بر جهان هستي و دست يابي به جاودانگي نوراني، در سايه کسب قابليت حسي يا شعور باطني و شهود ميسر است. |
| كليد واژه: آنتروپي، النهايه، جاودانگي، شهود، عرفان مولوي، نگانتروپي، هستي |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
