بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

در ميان تفاسير متعددي كه درباره تنديس حضرت موسي، ساخته ميكل آنژ، نوشته شده است، تفسير فرويد از همه مشهورتر است. وي بيش از ده توصيف از اين مجسمه را بررسي كرده و تعبير شخصي و نوين خود را بدين گونه عرضه مي كند: حضرت موسي در اين تنديس، در حال فرود بر سكوي سنگي و مهار خشم خود است، نه برخاستن. به استناد نتايج پژوهش هاي معاصر آراس، منتقد هنر و برومبرژه، انسان شناس، به ترتيب در مورد معاني و ارزش هاي نشانه شناختي «انگشت سبابه» در آثار هنري دوره رنسانس و تحليل انسان شناسانه موي انسان به ويژه «ريش» در جوامع مختلف، كه هر دو در پيكره حضرت موسي ديده مي شوند، پاره اي از جزييات اين تنديس را مي توان به منزله نمادهايي از «قدرت» تبيين كرد. از سوي ديگر، نمايش حضرت موسي به شكل «ذوالقرنين» و نيز به ويژه مجسمه هاي ايستاده راحيل و ليا در دو سوي تنديس چندان مورد توجه منتقدان و مفسران قرار نگرفته يا حتي ناديده گرفته شده اند، در حالي كه به نظر مي رسد كه هم نمود «ذوالقرنين» و هم كليت فضاي اثر، در بر گيرنده هر سه مجسمه را بايد به طور همزمان مد نظر قرار داد. مولف اين مقاله كوشيده است نشان دهد كه شايد موضوع اصلي اين اثر، آن گونه كه هنرمند ايتاليايي قرن شانزدهم مجسم كرده است، تجلي دو وجه از «قدرت» باشد: تقارت «قدرت» الهي و روحاني («ذوالقرنين»، لوح ها، وحي، نيايش راحيل، ...) در برابر «قوت و قدرت زميني» (نيروي تن و بازوان، ريش ستبر، نگاه ليا بر زمين، ...).

 نسخه قابل چاپ