بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

شعر بدان جهت که جنبه هاي شخصي، احساسي و تجملي بر آن غالب است، به عنوان منبع و عامل در آمد، نمي تواند چندان موثر واقع شود. بدين جهت شاعر براي امرار معاش و حفظ هنر خويش، به صاحبان قدرت و ثروت روي مي آورد. تحريک احساسات ممدوح، که با بخشش وي نسبت مستقيم دارد، به جز از طريق غلو در اوصاف او و يا حتي اثبات و تاييد برخي خصال براي وي، که در او متصور نيست، ممکن نگردد و اين نه با اسلام، که با هر دين آسماني و جهان شمول و حتي سنتها، قوانين و مقررات بشري که بر پايه دوستي، صداقت و سازندگي بنا شده اند، هماهنگي و همخواني ندارد. نگارنده در اين مقاله کوشيده است تا ضمن اشاره به مدايح نبوي در صدر اسلام، آن زمان که ايمان چنان قلب هاي مومنان را فرا گرفته بود که جايي براي دروغ و تصاوير غير واقعي باقي ننهاده بود، مضامين آن ها را با مفاهيم مدحيه هاي رسول (ص) در دوره هاي بعد مقايسه اي کوتاه و مختصر نمايد، باشد که چراغي، هر چند کم فروغ، براي مداحان ديگر عصرها و نسل ها گردد، تا از دروغ، غلو و مبالغه بپرهيزند و راستي را سرلوحه هنر خويش سازند.

 نسخه قابل چاپ