بانک مقالات زبان و ادبیات فارسی

بدون شک نويسندگان، ادبا وناقدان در سال هاي اخير، توجه قابل ملاحظه اي به ادبيات تطبيقي داشته اند؛ زيرا ماهيت اين نوع ادبيات، پژوهشگر را به تحقيق و جستجو در اين زمينه سوق مي دهد. با اين وجود، تلاش هاي صورت گرفته در اين زمينه، ناچيز به نظر مي رسد و نياز به دقت و کوشش بيشتري دارد. از اينرو، اين نوشتار بر آن است تا با بررسي خوشبيني در شعر ايليا ابوماضي و محمد حسين شهريار، سهمي هر چند کوچک در پژوهش هاي تطبيقي داشته باشد. نوشتار حاضر، با تکيه بر مکتب آمريکايي ادبيات تطبيقي که شرط تطبيق را صرفا وجود زمينه هاي تاثير و تاثر نمي داند، از اين منظر به اين پژوهش پرداخته است و مي کوشد ضمن ارايه معناي خوشبيني و اشاره به جلوه هاي آن نزد بعضي از شاعران معاصر فارسي و عربي، به بررسي مفاهيم عميق و ارزشمند تسليم در برابر قضا و قدر، معاد، استفاده از طبيعت زيباي خداوند، ترويج محبت، عشق به زندگي، صبر و نکات مشترک و اختلاف در شعر آن ها بپردازد.
پژوهش حاضر - در پايان - به اين نتيجه مي رسد که شهريار از ابوماضي خوشبين تر است؛ زيرا ابوماضي را نسبت به زندگي در پاره اي از موارد، دچار شک و ترديد مي بيند.

 نسخه قابل چاپ