کلام بزرگان 5 - zare58
چهارشنبه 1 بهمن 1393 11:20 AM
شقَّ الظّلامَ و أرعبَ الظّلاّما إذْصاحَ: انّی أنصرُ الإسلاما
قطبٌ تفرّدَ فیِ الدّجی بسنا له وَهَجٌ یشعُّ فَیُحرِقُ الآثاما
و خلاصةُ الإسلامِ فیه تمثّلتْ و خلاصةُ التّاریخِ عاما عاما
منْ نسلِ فاطمة البتولِ... حسینِها هزَّ العوالمَ فارسا و هُمامْا
خرّیجُ مدرسةِ المحرّمِ خَرّجتْ عبرَالعصورِ مَشاعِلاً أعْلاما
قدْ أبصر الاْءدواءَ وَ هْوَ دواؤُها و شَفی بِبلسمِ فکرِهِ الاْءسقاما
قال: الجهادُ فریضةٌ فَلْنُحیِها لا نُبقِ أمریکا ولا صدّاما(11)
پرده تاریک شب را درید و لرزه بر اندام ستمگران افکند، آنگاه که فریاد برآورد که من اسلام را یاری میکنم. امام چون ستارهای با نور فروزندهاش در پرده شب ظهور کرد و خرقه گناه را به آتش کشید. عصاره اسلام و خلاصه سال به سال (= عمر) تاریخ در شخصیت وی نمایان شده است.
او از نسل حسین فاطمه علیهالسلام است که دلهای تکسواران و دلیران صحنه نبرد و پادشاهان شجاع و سترگ عرصه گیتی را به لرزه انداخت. او از مدرسه محرم فارغالتحصیل شده است؛ مدرسهای که در طول اعصار شخصیتهایی چون مشعلهای نورانی و پرچمهای سرافرازی را تربیت کرده است. وی دردهای جامعه خویش را شناخت و خود داروی شفابخش آن گردید و با مرهم اندیشهاش دردها را التیام بخشید. او گفت: جهاد فریضه است و باید آن را زنده بداریم و اثری از آمریکا و صدام بر روی زمین باقی نگذاریم.
منبع
عدنان مصطفی العمرانی، قصیده «ذکری الامام» مجله الثقافةالاسلامیة، 1410ه/1990م، شماره 31، ص 90 و نیز محمد، عبدالرحیم، فرائدالقصائد فی الخمینی القائد، دارالمختارات العربیة، دمشق، 1412ه/1991م، ج 1، ص 93.
بزرگترین عیب برای دنیا همین بس که بیوفاست . . .
(حضرت علی علیهالسلام)