از دیدگاه على علیه السلام مرز میان پیروان حق و یاوران باطل و انقلابیون و فرصت طلبان، به استقامت و درستى است. ارزش و اعتبار انسان به پایدارى او در معرکه هاى زندگى است. امام علىعلیه السلام هنگامى که یارانش در میدان صفین استقامت نورزیدند، ما در میدان کارزار با رسول خداصلی الله علیه وآله وسلم بودیم… در راه راست پابرجا بودیم و در سختى ها شکیبا و در جهاد با دشمن کوشا… گاه نصرت از آنِ ما بود و گاه دشمن گوى پیروزى را مى ربود، چون خداوند ما را آزمود و صدق ما را مشاهدت فرموددشمن ما را خوار ساخت و پرچم پیروزى را برافراخت، چندان که اسلام به هر شهر و دیار رسید و حکومت آن در آفاق پایدار سوگند به خدا گردید. به جانم سوگند که اگر رفتار ما همانند شما بود نه ستون دین برجا بود و نه درخت ایمان شاداب و خوش نما که از این پس خون خواهید خورد و پشیمانى خواهید کرد.
استقامت در همه وجوه زندگى و اجتماعى راه گشا و موجب رشد و تعالى است و بى گمان بدون چنین کمالى، زندگى سامانى درست نمى یابد و امکان سیر به سوى مقاصد انسانى فراهم نمى شود. [1]
[1]. محمد دشتی. نهج البلاغه. خطبه224